หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จกลับบ้าน เจียงจิ่งหมิงเพิ่งจะเตรียมขึ้นไปงีบกลางวัน ก็มีโทรศัพท์เข้า คุยได้ไม่กี่ประโยค เจียงจิ่งหมิงก็ลุกขึ้นบอกหวังเหยาว่า "ท่านเนี่ยชวนผมไปตกปลา ถ้าหกโมงยังไม่กลับก็ไม่ต้องรอกินข้าวเย็นนะ"
ท่านเนี่ยที่เจียงจิ่งหมิงพูดถึง น่าจะเป็น 'ผู้ใหญ่' คนสำคัญ หวังเหยาพยักหน้า แล้วยังกำชับอีกว่า "จะเอาชาผู่เอ๋อร์ที่เอามาจากบ้านพ่อแม่ฉันครั้งก่อนไปด้วยไหม"
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวจะดูออกว่าประจบเกินไป"
"งั้นขับรถช้าๆ นะ"
เจียงจิ่งหมิงรับคำเบาๆ แล้วเปลี่ยนรองเท้าหนัง ก่อนจะรีบออกจากบ้านไป
พอเจียงจิ่งหมิงไปแล้ว เฉินจือหย่วนก็ผ่อนคลายขึ้นเยอะ เมื่อกี้ยังนั่งหลังตรงอยู่เลย ตอนนี้เปลี่ยนเป็นท่านอนเอกเขนกแล้ว
ส่วนเจียงหนิงข้างๆ ก็ก้มหน้าก้มตาเล่นโตวอินเหมือนกัน
วันนี้ไม่ได้ออกไปเที่ยว ก็เลยไม่ได้เปิดไลฟ์สด พอกดเข้าไปดูข้อความส่วนตัว ก็เจอแต่ข้อความ 'ทักทาย' จากชาวเน็ตเต็มไปหมด
ข้อความที่เจียงหนิงได้รับยังถือว่าสุภาพหน่อย
แต่ของเฉินจือหย่วนนี่ด่าเละเลย
[เปิดไลฟ์สิ! หูหนวกหรือไง?]
[อยู่ไหน? ตายหรือยัง?]
[สิบหกล้านฟอลแล้ว ไม่ให้ของขวัญแฟนๆ บ้าง?]
หวังเหยาเห็นสองคนนั่งว่างๆ บนโซฟา ก็นึกขึ้นได้ถึงข้อความในกลุ่มนิติบุคคลเมื่อวาน สระว่ายน้ำของคลับเฮาส์เพิ่งทำความสะอาดฆ่าเชื้อเสร็จ วันนี้อุณหภูมิพุ่งถึง 35 องศา อยู่บ้านเฉยๆ ไปว่ายน้ำเสียหน่อยดีกว่า
คิดได้ดังนั้น หวังเหยาก็รีบบอกพวกเขาว่า "พวกเธอสองคนอย่าเล่นมือถือแล้ว ไปว่ายน้ำกันเถอะ"