คืนนี้ เจียงจิ่งหมิงพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับเลยสักนิด
เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจว่าผู้เฒ่ากับแม่ยายทำไมถึงดีกับเฉินจือหย่วน ไอ้หมูนี่ ได้ขนาดนั้น
ลองนึกถึงการปฏิบัติที่ตัวเขาได้รับตอนไปตระกูลหวังครั้งแรกสิ
แล้วลองนึกถึงการปฏิบัติที่เฉินจือหย่วนได้รับที่ตระกูลหวังในวันนี้
เจียงจิ่งหมิงอยากตายใจจะขาด
คราวนี้ดีแล้ว ทั้งผู้เฒ่าและแม่ยายก็ไม่คัดค้าน ต่อไปไอ้หมูชั้นล่างนั่นยิ่งไม่เกรงกลัวอะไรเข้าไปใหญ่
พอคิดถึง 'ผักกาดขาว' ที่เฝ้าทะนุถนอมมาหลายปีกำลังจะถูกขุดไป เจียงจิ่งหมิงก็อัดอั้นตันใจหาที่ระบายไม่ได้
สวรรค์เอ๋ย รีบฟาดฟ้าผ่าลงมาสักดอก ฟาดไอ้หมูนั่นให้ตายทีเถอะ
……
เฉินจือหย่วนเองก็ไม่คิดว่าวันนี้ตัวเองจะได้พักอยู่ในบ้าน แถมยังใส่ชุดนอนที่เจียงจิ่งหมิงเคยใส่ด้วย
พอเป่าผมแห้งแล้วนอนลงบนเตียง เฉินจือหย่วนก็ได้รับข้อความจากเถาอวี่เอ๋อร์
เถาอวี่เอ๋อร์: "บ้านนายตกแต่งเสร็จหรือยัง?"
เถาอวี่เอ๋อร์: "อุปกรณ์ในห้องอัดเสียงฉันให้คนช่วยสั่งซื้อแล้ว ต้องส่งมาจากต่างประเทศ คาดว่าคงใช้เวลาสักหนึ่งเดือน ส่วนอุปกรณ์ไลฟ์สดติดตั้งได้ทุกเมื่อ"
เฉินจือหย่วน: "ฉันอยู่เมืองหลวง"
เถาอวี่เอ๋อร์: "ทำไมไม่บอกฉันล่วงหน้า? นายทำตัวเป็นหมาอีกแล้วใช่ไหม"
เฉินจือหย่วน: "……"
เฉินจือหย่วน: "บ้านตกแต่งเรียบร้อยแล้ว ฉันส่งตำแหน่งที่ตั้งให้ นายค่อยจัดการให้คนเข้าไปติดตั้งก็แล้วกัน"
เฉินจือหย่วน: "(ที่อยู่)"
เถาอวี่เอ๋อร์: "นายพาเจียงหนิงจากเมืองหลวงไปด้วยได้ไหม? พวกนายสองคนออกเฟรมด้วยกัน ยอดผู้ชมต้องสูงขึ้นอีกแน่"