เสียงของเจียงหนิงเบาลงเรื่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็เงียบหายไป
เฉินจือหย่วนเห็นดังนั้นก็แกล้งถามต่อว่า "พูดสิ? เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง?"
เจียงหนิงฮึดฮัดสองที ก้มหน้าลง ตอบไม่ตรงคำถามว่า "ฉัน…หวัดยังไม่หายเลยนะ"
"โอเค เข้าใจละ"
เฉินจือหย่วนพูดจบก็ลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบน เจียงหนิงสงสัยมากว่าเฉินจือหย่วนขึ้นไปทำอะไร แต่ก็ไม่กล้าตามขึ้นไปดู
ประมาณสิบนาทีต่อมา เฉินจือหย่วนก็ลงมาจากชั้นบน
"ดึกแล้วนะ นายจะขึ้นไปอาบน้ำแล้วนอนเลย หรือจะแช่เท้าก่อนแล้วค่อยขึ้นไปนอน?"
เจียงหนิงลังเลนิดหน่อย
เธออาบน้ำตอนดึกเมื่อวานแล้ว วันนี้ก็ไม่ได้ออกไปไหน หน้าหนาวไม่จำเป็นต้องอาบทุกวัน แต่เธอก็นึกถึงว่าคืนนี้จะนอนกับเฉินจือหย่วน ถ้าอาบให้หอมหน่อยก็คงดี…
เฉินจือหย่วนกังวลว่าเธอจะยังไม่หายดี กลัวว่าตอนอาบน้ำจะโดนลมจนหวัดกำเริบ
เขาจึงตั้งใจพูดว่า "ตกลงกันก่อนนะ ถ้านายจะอาบน้ำ เพื่อประหยัดค่าน้ำค่าไฟ ฉันจะอาบด้วย"
เจียงหนิงได้ยินแบบนั้น ตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที
อาบด้วยกัน!!!
ในหัวเธอผุดคำหนึ่งขึ้นมาทันที
——อาบน้ำคู่รัก
เจียงหนิงหน้าแดง ปากไม่ตรงกับใจ ด่าออกไปว่า "โรคจิต" แล้วก็หาเหตุผลที่ฟังขึ้นมาว่า "วันนี้ฉันไม่อาบแล้ว แม่ฉันบอกว่าหน้าหนาวอาบน้ำทุกวันไม่ดีต่อผิว"
"โอเค งั้นนายไปล้างหน้าก่อน เดี๋ยวฉันต้มน้ำเพิ่ม แช่เท้านาน ๆ หน่อย"
เจียงหนิงเดินไปอย่างเสียไม่ได้