แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ ลับขอบฟ้า
กระดาษวาดรูปสองแผ่น บันทึกทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยวิธีที่แตกต่างกัน
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังเก็บรายละเอียดขั้นสุดท้าย จู่ ๆ เด็กชายกับเด็กหญิงก็วิ่งไล่ตามหมาสีเหลืองตัวใหญ่เข้ามาทางนี้
เห็นหวังเหยาและเจียงหนิงกำลังวาดรูป เด็กสองคนก็หยุดยืนนิ่ง ตาเบิกกว้างมองอยู่ข้างหลัง แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เด็กชายอายุมากกว่าหน่อย น่าจะขึ้นประถมแล้ว เด็กหญิงคือน้องสาว ราว ๆ สี่ห้าขวบ ใบหน้ากลมยุ้ย รอบปากดำเป็นวง คงเพิ่งกินช็อกโกแลตหรือของคล้าย ๆ กัน
เฉินจือหย่วนหันไปมอง ก็จำได้ว่าพวกเขาเป็นเด็กบ้านเพื่อนบ้านข้าง ๆ
ก่อนหน้านี้ตอนที่บ้านกำลังตกแต่ง เด็กสองคนมักมาเล่นแถวนี้ เฉินจือหย่วนเคยทักทาย แต่เด็กสองคนขี้อาย พอพูดด้วยก็วิ่งหนีไป
เฉินจือหย่วนยิ้มถาม "เป็นไงบ้าง วาดสวยไหม"
อาจเพราะถูกภาพสองภาพนี้ดึงดูด เด็กชายจึงพยักหน้าอย่างแรง
"กินข้าวกันหรือยัง"
"ยัง"
"รอเดี๋ยวนะ" เฉินจือหย่วนเดินเข้าบ้าน หยิบขนมที่ซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาสองสามห่อ ยื่นให้ตรงหน้าเด็กชาย แต่เด็กชายกลับหดมือกลับ พูดอย่างรู้ความ "แม่บอกว่ารับของจากคนแปลกหน้าไม่ได้"
เด็กหญิงข้าง ๆ จ้องมองมันฝรั่งแผ่นในมือเฉินจือหย่วนตาแป๋ว
เฉินจือหย่วนยิ้ม "เรียกพี่...สิ"
เดิมเฉินจือหย่วนตั้งใจจะให้เรียกอา แต่ถ้าเด็กเรียกตัวเองว่าอา ก็ต้องเรียกหวังเหยาว่าป้า ให้เรียกพี่ยังเหมาะกว่า
"พี่~"
"นี่ พี่อยู่บ้านนี้ ต่อไปก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว เพื่อนบ้านไม่นับเป็นคนแปลกหน้า เอาไปเถอะ"