หวังเหยาก็ไม่คิดว่าผู้เฒ่าหญิงจะโทรศัพท์มา แต่กลับไม่ใช่ตามหาเธอ กลับอยากคุยกับเฉินจือหย่วน
ตอนที่เห็นผู้เฒ่าหญิงคุยกับเฉินจือหย่วน ยิ้มจนปิดปากไม่ลงตลอดเวลา หวังเหยาก็อยากจะลากเจียงจิ่งหมิงมา ให้เขาดูเฉินจือหย่วนเป็นตัวอย่าง ว่าต้องเอาใจแม่ยายยังไง
ตอนที่หวังเหยา เจียงหนิง และเฉินจือหย่วนสามคนคุยโทรศัพท์ ก็เพิ่งรู้ว่าช่วงสองสามวันนี้ผู้เฒ่าหญิงก็ดูไลฟ์สดอยู่ ในโทรศัพท์ ผู้เฒ่าหญิงชมเฉินจือหย่วนมาก บอกว่าเขาทำงานนอกบ้านก็ได้ งานบ้านก็ทำได้ บอกว่าเขาละเอียดอ่อนและมีฝีมือ บอกว่าเขาดูแลคนเก่ง…
เจียงหนิงอยู่ข้าง ๆ ฟังไม่ไหวแล้ว พึมพำว่า "คุณยาย เขาไม่ได้ดีขนาดนั้นสักหน่อย"
ผู้เฒ่าหญิงไม่สนใจเธอ กลับหันไปบอกเฉินจือหย่วนว่า "เสี่ยวเฉิน อีหนูถูกพ่อเอาใจเสียจนเคยตัว อายุป่านนี้แล้วยังทำอะไรไม่เป็นเลย นายอย่ารังเกียจนางก็แล้วกัน"
เฉินจือหย่วนรีบรับประกัน
เจียงหนิงนั่งข้าง ๆ เห็นเฉินจือหย่วนยิ้มจนปากเบี้ยว ก็โกรธจนแก้มป่อง
สุดท้ายโทรศัพท์ก็ถูกเสียงไอในห้องตัดบท ผู้เฒ่าหญิงได้ยินเสียงไอของท่านอาแป๊ะหวัง ก็รีบวางสาย
เฉินจือหย่วนคืนมือถือให้หวังเหยา เดินไปล้างจานด้วยความพอใจ
เจียงหนิงตามไป เอะอะว่า "นายดีใจมากเลยสิ"
เฉินจือหย่วน "เปล่า"
เจียงหนิง "ข้าเห็นนายยิ้มจนปากเบี้ยวเชียว"
เฉินจือหย่วน "เหลวไหล"
เจียงหนิง "นายส่องกระจกดูสิ"
เฉินจือหย่วน "เบี้ยวก็เบี้ยวเถอะ คุยได้ก็พอ"