เฉินจือหย่วนคิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าเจียงหนิงจะพาเขาไปไหน
เขาเลยเลิกคิดแล้วดูเวลา จากนั้นก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำก่อน แล้วลดเสียงลง นอนบนเตียงเปิดแอปโต่วอินดูไลฟ์
ด้านล่างซ้าย คอมเมนต์ในแชตวิ่งเร็วมาก
[เฉินหมา คืนนี้ถ้าแกกล้าออกจากห้อง จะหักขาหมาเลย]
[เฉินหมา ได้โปรดเถอะ ไปทำหมันซะ]
[รีบอาบน้ำนอนเถอะ คืนนี้ทำตัวเป็นคนหน่อย]
[ห้ามไปห้องเจียงหนิงเด็ดขาด]
[พวกเราจับตาดูแกอยู่]
เฉินจือหย่วนมองคอมเมนต์พวกนี้แล้วกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เขาเปิดวีแชท ส่งข้อความหาเจียงหนิง: "ไลฟ์จบสี่ทุ่มนะ ทำเป็นนอนก่อน ไม่งั้นคนในไลฟ์จะเมาท์"
เจียงหนิง: "โอ"
เฉินจือหย่วนวางโทรศัพท์ ปิดไฟในห้อง
ตัวเลขนับถอยหลังยังคงเดินต่อไป
สี่ทุ่มตรง ไลฟ์ดับลงตามเวลา
เฉินจือหย่วนลืมตาขึ้นมองกล้อง เห็นไฟแดงที่กระพริบดับแล้ว ก็ลุกขึ้นนั่งทันที เปิดไฟอีกครั้ง ใส่รองเท้า
หยิบบัตรห้องใส่กระเป๋ากางเกง เฉินจือหย่วนเดินไปห้องข้าง ๆ เคาะประตู
เจียงหนิงเปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว
ทั้งคู่สบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร
พอไม่มีพี่ตากล้องตามถ่าย ดูทั้งคู่เหมือนกำลัง 'ทำผิดแล้วรู้สึกกลัว'
สุดท้าย เฉินจือหย่วนก็พูดขึ้นก่อน: "จะพาฉันไปไหนนะ?"
"ฉัน..."
เจียงหนิงอายที่จะพูด เลยเดินนำหน้าไปก่อน: "ฉันยังไม่บอกเธอหรอก เดี๋ยวเธอก็รู้เอง"
"ลึกลับจัง"
นึกถึงเรื่องในลิฟต์เมื่อกี้ เจียงหนิงหันมาเอานิ้วชี้ชี้หน้าเฉินจือหย่วน: "อีกสักพักเธอห้ามพูดมากนะ"
เฉินจือหย่วนเกาหัว: "ฉันก็ไม่ได้พูดมากนี่"
เจียงหนิงทำเสียงฮึในลำคอ เดินไปที่ประตูลิฟต์ พอประตูลิฟต์เปิด เฉินจือหย่วนก็ตามเข้าไปด้วย
เฉินจือหย่วนนึกว่าเจียงหนิงตอนค่ำกินน้อยไป ตอนนี้จะพาไปกินของอร่อย
ไม่คิดเลยว่า พอเข้าลิฟต์ เจียงหนิงก็กดปุ่มชั้นบนสุดของโรงแรมทันที