ซ่งจิ่งอันหิ้วยาใหญ่สองกล่องเข้ามา ก็เห็นภาพนั้นพอดี เขามองไปที่ลู่ฉีเยว่ซึ่งยืนอยู่นอกกลุ่มคน แล้วจงใจพูดขึ้นว่า “ผู้บัญชาการลู่ ชีวิตมันยาวนาน หมอเจียงทั้งสาวทั้งเก่ง ไม่ควรต้องมาเสียเวลากับคุณเพราะคุณคนเดียว”
“หมอเจียง นี่คือยาที่เขตทหารของเราตกลงจะให้ผู้อำนวยการเฉิน
จะให้วางไว้ตรงไหนดี?” ซ่งจิ่งอันอุ้มยาเดินไปถึงตัวเจียงหลินหว่าน ใบหน้าอ่อนโยน แววตามีรอยยิ้มอ่อนๆ
เจียงหลินหว่านมองยาใหญ่สองกล่องนี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือจะไปรับกล่อง
วินาทีถัดมา มือใหญ่คู่หนึ่งก็รับยาทั้งหมดไป แบกเข้าตัวโรงพยาบาลไปเลย
กลุ่มคนที่กำลังวุ่นวายอยู่นั้นเงียบกริบทันที
หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ยุยงให้เจียงหลินหว่านหย่าร้างเสียงดังที่สุด ตอนนี้หลบสายตามองพื้น
“พี่ฉีเยว่ อย่าไปฟังคนพวกนั้นพูดพล่ามนะ ฉันจะไม่หย่ากับพี่แน่นอน
ฉันจะต้องรักษาพี่ให้หายเร็วๆ แล้วให้คนพวกนั้นได้รู้ว่าพี่มีลูกได้” เจียงหลินหว่านกลัวคำพูดนี้จะทำร้ายจิตใจเขา จึงเดินตามหลังไปพูด
ลู่ฉีเยว่ได้ยินคำพูดนี้ เมฆหมองในใจก่อนหน้านี้สลายหายไปทันที ภรรยาแบบนี้หมายความว่าจะมีลูกให้เขาสินะ!
คราวนี้มุมปากของลู่ฉีเยว่มีแต่รอยยิ้มที่ปิดไม่มิด “ได้”
วางยาไว้ที่โรงพยาบาลเรียบร้อย พอออกมา เหล่าหญิงสาวพวกนั้นก็พากันหลบหนีไปไกล
สายตาเขามองผ่านคนพวกนั้นอย่างเย็นชา ในใจกลับคิดว่าอยากให้พวกผู้หญิงพวกนี้พูดมากกว่านี้เสียอีก
เดินผ่านหน้าซ่งจิ่งอัน สายตาเต็มไปด้วยคำเตือนอย่างหนักหน่วง “เรื่องระหว่างเธอกับซ่งจิ่งหมิง ฉันจะไม่ยุ่ง แต่ถ้าเธอกล้าลากภรรยาฉันเข้าไปเกี่ยวข้อง ฉันจะทำให้เธอไม่ได้ไปถึงตำแหน่งนั้นไปตลอดชีวิต”