“หม่าอ้ายหัวถูกตำรวจพาตัวไป จะต้องติดคุกสามปี หลี่ปิงเหวินปกครองครอบครัวไม่เข้มงวด หม่าอ้ายหัวกัดฟันว่าเขารู้เรื่องนี้ แต่หลังจากการสอบสวนของหน่วยงาน พวกเขาตั้งใจจะไล่ออกจากกองทัพ
ส่วนคนที่กักขังคุณในครั้งนี้ เพราะถูกหม่าอ้ายหัวข่มขู่ ถึงแม้จะไม่มีความผิดใหญ่แต่ก็มีความผิดเล็กน้อย ต้องเขียนรายงานตรวจสอบและถูกบันทึกโทษใหญ่” ลู่ฉีเยว่พูด พลางมองเจียงหลินหว่านด้วยมุมปากที่ยกขึ้น “ก็เพราะบันทึกเสียงของคุณนั่นแหละ ทำได้ดีมาก!”
เจียงหลินหว่านพอใจกับผลการจัดการนี้มาก หลังจากถูกคุมขังสามปีออกมา หม่าอ้ายหัวก็จะไม่ใช่ “ภรรยาผู้ตรวจการ” ที่ทุกคนประจบประแจงอีกต่อไป แต่เป็นนักโทษที่มีประวัติอาชญากรรม
ด้วยสถานะนี้ ต่อให้ออกมาแล้ว ก็หางานดีๆ ไม่ได้ ชีวิตหลังจากนี้ของหม่าอ้ายหัว เจียงหลินหว่านมองเห็นจนสุดทาง
“แล้วซ่งหมานหยูกับซ่งเฉียนเฉียนล่ะ?” พอคิดถึงสองคนนี้ เธอก็อดถามไม่ได้
“สองคนนั้นใส่ร้ายคุณ ถูกโรงพยาบาลไล่ออก และถูกคุมขังสิบห้าวัน”
ซ่งเฉียนเฉียนยังพอไหว แต่ซ่งหมานหยูแค่ตกงานและถูกคุมขังสิบห้าวัน เจียงหลินหว่านรู้สึกว่าบทลงโทษเบาเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยุยง หม่าอ้ายหัวก็คงไม่กล้ากักขังเธอโดยพลการ
แต่เรื่องครั้งนี้ก็นับว่าเป็นบทเรียนให้ซ่งหมานหยูแล้ว