ดวงตาคมเย็นเยียบในตอนแรกถูกปกคลุมด้วยไอน้ำบางๆ ทันใด น้ำตาไหลรินผ่านแก้มขาวเนียน ปลายจมูกแดงเรื่อ มองแล้วชวนให้คนรู้สึกสงสารขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ฮือๆ หนูเป็นเด็กกำพร้าคนหนึ่ง ถูกลูกชายเขาแถมยังไม่แต่งงานกับหนู หลอกเอาของมีค่าที่ครอบครัวหนูฝากไว้ไปจนหมด
ตอนนี้เขาก็ไม่แต่งงานกับหนู หนูแค่อยากได้เงินคืน พวกเขากลับมาทำร้ายหนู ตอนนี้หนูเสียทั้งตัวทั้งเงิน ต่อไปจะเอาอะไรอยู่รอด”
พูดจบ นางก็ยกข้อมือที่มีรอยฟกช้ำดำเขียวขึ้นมา บนผิวขาวบางมีบาดแผลน่ากลัว
พวกที่ตอนแรกช่วยเย่า ลาเหมยพูด พอได้ยินคำพูดของนาง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
การล่วงเกินสาวพรหมจารีแบบนี้มันคือคดีข่มขืน ต้องโดนยิงเอา
“คุณหนู ถ้าที่พูดเป็นเรื่องจริง นี่มันคือการข่มขืน พวกเราจะช่วยคุณพาเขาไปส่งโรงพัก”
“เจียงหลินหว่าน อย่ามาพูดจาใส่ร้ายป้ายสี ฉันวันนั้นไม่ได้แตะต้องเธอเลยสักนิด” ลู่เฉิงยวี่พูดอย่างร้อนใจ
“ทุกคนอย่าไปเชื่อคำพูดของเด็กสารเลวนั่น วันที่นั่น...” เย่า ลาเหมยสายตาเลื่อนไปมาอย่างไม่หยุด ร้องเสียงดังลั่น “วันนั้นเธอเป็นคนยั่วลูกชายฉัน ลูกชายฉันขืนใจไม่ยอม
ใครจะไปรู้ว่าไอ้คนหน้าด้านนี่มันจะมาบังคับให้ลูกชายฉันแต่งงานกับมัน”
ซุนซูเหยาได้ยินคำพูดของแม่เย่า สีหน้าแวบหนึ่งก็ตกใจ แต่ไม่นานดวงตาก็เต็มไปด้วยความดีใจ
ลู่เฉิงยวี่กับนางเติบโตมาด้วยกัน ต่างฝ่ายต่างถึงวัยแต่งงานแล้ว แต่จู่ๆ ลู่เฉิงยวี่ก็ถูกแม่เย่าบอกว่าเขาเป็นหลานชายแท้ๆ ของหัวหน้ากองทัพลู่ แห่งเมืองหลวงวงศ์ตระกูลลู่ ที่เป็นทหารสองรุ่น
ตระกูลลู่มีลูกชายสามคน คนหนึ่งเสียชีวิตในสนามรบ อีกคนหนึ่งออกปฏิบัติภารกิจลงทะเลช่วยคนจนบาดเจ็บไม่สามารถมีลูกได้ พ่อของลู่เฉิงยวี่ก็มีเขาเป็นลูกชายคนเดียว
ซุนซูเหยาคิดว่านางจะได้ขึ้นเป็นนกฟีนิกซ์พร้อมกับลู่เฉิงยวี่ แต่กลับมีเจียงหลินหว่านโผล่มาขวางกลางคัน ตอนนี้เฉิงยวี่ก็ไม่แต่งงานกับนางแล้ว
มองดูเขาอย่างดูดดื่ม วาจาเฉียบขาด
“เย่า ลาเหมย กล้าสาบานต่อฟ้าบ้างไหม ถ้าพูดเท็จแม้แต่ครึ่งคำ ขอให้ตระกูลของแกไร้ทายาท” เจียงหลินหว่านจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา พูดทีละคำอย่างคมคาย
คนบ้านนอกให้ความสำคัญกับคำสาบานมาก โดยเฉพาะการไม่มีทายาท สีหน้าเย่า ลาเหมยแย่ลงทันที แต่จะให้คายเงินที่กินเข้าไปแล้วทั้งหมดออกมา.....
มองดูเจียงหลินหว่าน นางโมโหจนอยากจะยกมือตี แต่กลับมีร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางไว้ มือใหญ่จับข้อมือนางที่ยกขึ้นไว้ได้อย่างแม่นยำ ข้อนิ้วซีดขาว
เขาก้มหน้าลง สายตาเฉียบเย็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจข่มขู่ “พี่สะใภ้ใหญ่ ทำอะไรหรือ!”
“ลุงเล็ก!” เจียงหลินหว่านแหงนหน้ามองเห็นผู้ชายก็ดีใจทันที แต่ไม่นานก็เหลือบไปเห็นผู้สูงอายุที่อยู่ข้างหลังเขา นางจึงแอบหยิกเอวตัวเองแรงๆ บีบน้ำตาออกมาสองสามหยด
วิ่งไปหาคุณปู่ลู่ด้วยสีหน้าออดอ้อน “คุณปู่ หนูตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าตัวเองนอนอยู่กับลู่เฉิงยวี่อย่างบอกไม่ถูก
ตอนนี้เขากลับพูดว่าไม่ได้แตะต้องหนู มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ดวงตาเจียงหลินหว่านแดงก่ำ เสียงเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
เกิดอะไรขึ้น ยังจะมีอะไรได้อีก คุณปู่ลู่รู้ดีอย่างกับกระจกเงา
เย่า ลาเหมยเห็นคุณปู่ลู่กับอีกคน สีหน้าก็ซีดเผือดทันที
แต่ลู่เฉิงยวี่กลับมีแต่ความแค้น ไอ้แก่ลำเอียง ลู่ฉีเยว่ไม่มีลูกเลยแท้ๆ แต่กลับยกสมบัติทั้งหมดให้เขา
“ว่านหว่าน วางใจได้ เรื่องนี้คุณปู่จะให้ความยุติธรรมกับหลานแน่นอน”
แผ่นหลังของคุณปู่ลู่ตรงขึ้นทันที ถึงขมับจะหงอกขาว แต่บรรยากาศของผู้มีอำนาจที่สั่งสมมานานหลายปีก็แผ่กระจายออกไปทันที
เขาไม่ได้ตวาดเสียงดัง แค่ชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว ความน่าเกรงขามของผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงส่งมานานก็พุ่งเข้ามาหา
แผ่นหลังของลู่เฉิงยวี่ชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นในทันที ความหยิ่งยะโสเมื่อครู่หายไปสิ้น ลูกกระเดือกขยับไม่หยุด สองขาเริ่มแข็งทื่อ
“คุณปู่ ผมวันนั้นไม่ได้แตะต้องเจียงหลินหว่านจริงๆ ผมก็ไม่มีความรู้สึกกับเธอด้วย
ถ้าแต่งงานกับเธอจริงๆ เราสองคนก็จะไม่มีความสุข” ลู่เฉิงยวี่พูดเสียงดังลั่นพร้อมกับระงับความกลัวไว้
ชาตินี้เขาจะต้องแต่งงานกับซูเหยา ให้สถานะกับนาง จะไม่ยอมให้นางอยู่อย่างไม่มีชื่อเสียงเหมือนชาติก่อนติดตามเขามานานขนาดนั้น
ร่างกายของเย่า ลาเหมยแข็งทื่อทันที สีหน้าหมดเลือด ซีดขาวราวกับกระดาษ
หัวใจนางพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน รีบเอื้อมมือไปหยิกแขนลูกชายตัวเองแรงๆ ส่งสายตาสื่อให้เขารีบหุบปาก
เขาบ้าไปแล้วหรือ!
เมื่อกี้คิดว่าลูกชายอยากจะข่มขวัญเจียงหลินหว่านให้รีบยกหน้าที่การงานให้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนลูกชายจะตั้งใจไม่แต่งงานกับนางจริงๆ
เจียงหลินหว่านดีกว่าซุนซูเหยาเยอะมาก ที่บ้านมีเงินมีงานดี ส่วนซุนซูเหยาก็เป็นแค่เด็กบ้านนอก ไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้เลย
“ว่านหว่าน อย่ากลัวไป หลานอยากแต่งงานกับเขาไหม ถ้าหลานยินดี ไอ้หนูนั่นก็ต้องแต่งกับหลานให้ได้” คุณปู่ลู่มองเจียงหลินหว่านด้วยสายตาอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ปนไปด้วยความผิดเล็กน้อย
เจียงหลินหว่านไม่ได้อยากแต่งงานกับลู่เฉิงยวี่อยู่แล้ว พอเห็นคุณปู่ลู่เริ่มรู้สึกผิดต่อนาง นางก็รู้จักหยุดแค่นั้น
“คุณปู่ลู่ หนูไม่ยอม หนูไม่ได้ชอบเขาเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทำให้ชื่อเสียงหนูเสียหาย หนูก็คงไม่ยอมตกลงแต่งงานกับเขา
ตอนนี้หนูขอให้เขาไปขอโทษหนูต่อหน้าทุกคนในครอบครัวทหาร และต้องคืนทรัพย์สินที่เอาไปจากตระกูลเจียงด้วย”
พูดจบนางก็แอบเหลือบมองไปที่ร่างสูงโปร่งสง่างามของลู่ฉีเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ
ร่างกายที่ถูกฝึกฝนจนกระชับได้สัดส่วน มั่นคงจาการฝึกซ้อมในกองทัพเป็นเวลานาน ไหล่กว้างแผ่นหลังหนา เอวคอดมีกำลัง ยืนตรงราวกับต้นสน มาพร้อมกับความสง่างามแบบทหารโดยธรรมชาติ
เครื่องแบบทหารยิ่งทำให้รูปร่างของเขาดูยิ่งใหญ่ มองแล้วรู้สึกเป็นคนที่พึ่งพาได้และอบอุ่นใจ
น่าเสียดายที่ผู้ชายดีๆ คนนี้ต้องไปปฏิบัติภารกิจตอนฤดูหนาว ลงทะเลช่วยคนจนได้รับบาดเจ็บที่นั่น ชาตินี้ไม่มีบุตร
พอรู้สึกถึงสายตานั้น ผู้ชายที่ทั้งกดดันและน่าเกรงขามในตอนเผชิญหน้า ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ดวงตาคมกริบสูญเสียความเฉียบคม แวววาวของความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นในห้วงลึก ทหารที่เคยเด็ดขาดปราดเปรียว บัดนี้กลับดูจนปัญญา
ชาตินี้ เจียงหลินหว่านมีประสบการณ์การแต่งงานที่ถูกหลอกมาแล้ว ไม่อยากแต่งงานอีกเลย
แต่สถานที่ที่ปู่ย่าตายายและพ่อแม่ของนางถูกส่งไปอยู่ ก็อยู่ใกล้กับเกาะที่นางประจำการอยู่ ถ้าสามารถแต่งงานกับลู่ฉีเยว่ได้ ต่อไปก็จะได้ช่วยเหลือพ่อแม่แอบๆ
ยังไงลู่ฉีเยว่ชาติก่อนก็ไม่ได้แต่งงาน แค่รับเลี้ยงเด็กคนหนึ่ง เพิ่มนางอีกคนก็คงไม่เท่าไหร่
ในขณะที่เจียงหลินหว่านลังเลไม่รู้จะพูดยังไง คุณปู่ลู่ก็สังเกตเห็นว่าเด็กสาวคนนี้มองลูกชายคนที่สามของเขาอยู่ตลอด
หมอบอกว่าลูกชายคนที่สามบาดเจ็บจนอาจเป็นหมัน แต่ไม่ได้แปลว่าไม่สามารถมีลูกได้ หมายความว่าถ้าพาไปหาหมอ ก็อาจจะรักษาหายได้ พวกปากมากพวกนั้นชอบพูดไปทั่วว่าลูกชายเขาไม่มีความสามารถ จึงทำให้ลูกชายคนที่สามไม่มีใครยอมแต่งงานด้วย
ไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนี้จะแคร์เรื่องที่ลูกชายคนที่สามไม่สามารถมีลูกได้ไหม ถ้าเขาพูดออกไปจะเป็นการตอบแทนบุญคุณด้วยการแลกกับความเสื่อมเสียไหมนะ!
“ว่านหว่าน วางใจได้ คำขอโทษ และของที่เฉิงยวี่เอาไป ฉันจะให้เขาคืนให้หมด
ในเมื่อหลานไม่ยอมแต่งงานกับเฉิงยวี่ แล้วหลานคิดว่าฉีเยว่เป็นยังไงบ้าง”
พอพูดจบ ลู่ฉีเยว่ก็รู้สึกว่าหนังตากระตุก มีบางอย่างผิดปกติ
สีหน้าเจียงหลินหว่านดีใจทันที แต่ก็ยังพูดอย่างเกรงใจ “คุณปู่ หนูว่าลุงเล็กดีมาก หน้าตาดี หุ่นดี
แถมยังเป็นทหารที่ปกป้องประเทศ ที่หนูเคารพที่สุดในชาตินี้ก็คือทหาร”
“พ่อ! ท่านจะให้ลูกชายคนที่สามแต่งงานกับหลินหว่านหรือ ท่านนี่มันจะไปทำลายชีวิตคนเขาชัดๆ!” เย่า ลาเหมยเริ่มร้อนใจทันที นางหยิกเอวลู่เฉิงยวี่แรงๆ แล้วพูดว่า “แกบ้าไปแล้วหรือ
เจียงหลินหว่านเป็นเด็กกำพร้า ถ้าแกแต่งงานกับนาง เงินของบ้านนางก็จะตกเป็นของแกทั้งหมด”
“ป้าลู่ พูดแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ ลุงเล็กแต่งงานกับหนูแล้วยังไง หนูยินดีที่จะแต่งงานกับเขา” พอเจียงหลินหว่านพูดจบ หันไปมองลู่ฉีเยว่ด้วยสายตาคาดหวัง “ลุงเล็ก คุณยินดีแต่งงานกับหนูไหม”
เจียงหลินหว่านหน้าตาสวยอยู่แล้ว ใบหน้ารูปไข่เล็กๆ ละเอียดอ่อน คิ้วตาเป็นเสน่ห์น่ารัก
ดวงตากลมใสแจ๋ว ดำขาวชัดเจน เวลามองใครก็ดูอ่อนโยนและบริสุทธิ์
โดนนางจ้องมองตรงๆ แบบนี้ ร่างกายลู่ฉีเยว่แข็งทื่อเล็กน้อย แต่ไม่นานคิ้วก็ขมวดเล็กน้อย “เธอแน่ใจนะ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ”