พี่สะใภ้ที่พูดอยู่นั้นสีหน้าดีขึ้นทันที ใบหน้าเผยความเขินและขุ่นเคืองเล็กน้อย: "แมลงวันย่อมไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยร้าว หากมีแต่คนใส่ร้ายเธอ แล้วเธอจะถูกขังได้ยังไง"
"ถูกขังยังไง ก็พี่สาวของซ่งหมานหยูมาแอบกักขังหมอเจียงต่างหากล่ะ" หลิวกุ้ยหยิงมองเห็นซ่งหมานหยูกับเจียงหลินหว่านยืนอยู่ด้วยกันแต่ไกล ก็รู้สึกในใจว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่
พอเดินเข้ามาแล้วก็ได้ยินดังที่คาดไว้
"ถ้าหมอเจียงทำเรื่องนอกใจจริง จะยังมายืนอยู่ในครอบครัวทหารได้ยังไง?
พี่สาวคนนี้ ฉันว่าเธอคงเข้าพวกกับซ่งหมานหยูล่ะสิ อยากไปเขียนรายงานสารภาพผิดด้วยหรือไง..." หลิวกุ้ยหยิงพูดยังไม่ทันจบ พี่สาวคนนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน แววตาเผยความตื่นตระหนกครั้งหนึ่งก่อนจะรีบวิ่งหนีไป
"หลินว่าน อย่าไปสนใจพวกเธอเลย กลับกันเถอะ" หลิวกุ้ยหยิงคว้าแขนเจียงหลินว่าน ดึงเธอเดินไปทางครอบครัวทหาร
ซ่งหมานหยูมองเงาของทั้งสอง แววตาเผยความเกลียดชังอันเจ็บแค้น เธอจะไม่คืนซ่งจื่อเสวียนให้ตระกูลเจียงเด็ดขาด
"หมานหยู ช่างเถอะ กลับกันเถอะ เจียงหลินหว่านช่างโหดร้ายจริง ๆ เธอเป็นผู้หญิงใจดำแบบนี้ ทำไมถึงได้ผู้ชายชอบมากมายขนาดนี้!
ฉันได้ยินมาว่าซ่งจิ่งอันก็ชอบเจียงหลินหว่านเหมือนกัน!" ซ่งเฉียนเฉียนพูดพร้อมกับถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอม: "คนพวกนี้ไม่มีสายตาเลยสักคน ฉันว่าคุณดีกว่าเจียงหลินหว่านตั้งเยอะ"
ซ่งหมานหยูได้ยินเช่นนั้น แววตาก็สว่างขึ้นมาเล็กน้อย มองซ่งเฉียนเฉียนแล้วถามอย่างรีบร้อน: "ซ่งจิ่งอันชอบเจียงหลินหว่าน?"