ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร เธอต้องเค้นถามข้อมูลนี่นา เรื่องพูดจาน้ำไหลไฟดับ เถาเล่อเถาก็ถนัดเหมือนกัน
เธอ เถาเล่อเถา เป็นใครน่ะหรือ?
เธอคือ “ปรมาจารย์วิชาพูดให้ดูดี” ที่ขึ้นชื่อในบริษัทเชียวนะ
หัวหน้าถามความคืบหน้าของโครงการ เธอก็ตอบว่า “กำลังเร่งดำเนินการอย่างเต็มที่ ตอนนี้จัดการทบทวนประเด็นสำคัญเรียบร้อยแล้ว ขั้นต่อไปจะดำเนินการตามแผนที่วางไว้อย่างเป็นขั้นเป็นตอนค่ะ”
แปลเป็นภาษาคนก็คือ?
ฉันยังไม่ได้เริ่มทำเลย
เพราะงั้นเรื่องพูดจาน้ำไหลไฟดับ เถาเล่อเถาถึงทำได้อย่างคล่องแคล่ว
“ฉันชื่อเถาเล่อเถา ไม่ได้มาจากสวรรค์ แต่มาจากทุ่งคำอธิษฐานในอาณาจักรจู้ซิน ฉันพลัดหลงกับหน่วนหน่วนเพื่อนรักของฉัน แล้วก็ต้าเหมียว”
พูดถึงตรงนี้ เถาเล่อเถาก็แสดงสีหน้าเศร้าสร้อยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
เรื่องนี้เถาเล่อเถาไม่ต้องแสดงเลยสักนิด
สวรรค์เอ๋ย! ผืนดินเอ๋ย!
เธอข้ามมิติมาแล้วทั้งที จะข้ามไปทวีปปาฏิหาริย์ แล้วไปช่วยโลกกับลูกสาวหน่วนของเธอไม่ได้หรือไง?
เถาเล่อเถายิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า ขอบตาเริ่มแดงขึ้นมาเล็กน้อย
“ดูจากการแต่งตัวของพวกคุณ ที่นี่คงเป็นจักรวรรดิลินหลางสินะ ตอนอยู่ทุ่งคำอธิษฐาน ฉันเคยเจอปรมาจารย์ตู้ยวี่ไป๋จากจักรวรรดิลินหลางของพวกคุณ นางดีดผีผาได้ไพเราะมากเลยนะ แล้วก็เรือไป๋อวี้เก๋อของนางก็สวยมากด้วย ได้ยินว่าเป็นเอกลักษณ์ของลินหลางพวกคุณใช่ไหม?”
ซูหรงหรงจดข้อมูล “อาณาจักรจู้ซิน” “ทุ่งคำอธิษฐาน” “จักรวรรดิลินหลาง” “ตู้ยวี่ไป๋” และ “เรือไป๋อวี้เก๋อ” ไว้เงียบ ๆ
“จักรวรรดิลินหลางหรือ? ที่นี่ไม่ใช่จักรวรรดิลินหลางอะไรนั่นหรอก ที่นี่คือราชวงศ์หมิง พวกเราก็ไม่เคยได้ยินจักรวรรดิลินหลางหรืออาณาจักรจู้ซินอะไรนั่นเหมือนกัน”
เถาเล่อเถาทำหน้าราวกับฟ้าถล่มลงมา
“อะไรนะ? ที่นี่ไม่ใช่ทวีปปาฏิหาริย์หรอกหรือ?”
ซูหรงหรงจดข้อมูลเพิ่มเติมเงียบ ๆ: มีคำเพิ่มมาอีกคำแล้ว ทวีปปาฏิหาริย์
หลังจากนั้นไม่ว่าซูหรงหรงจะพูดอะไรอีก เถาเล่อเถาก็ทำเพียงสีหน้าราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
ซูหรงหรงดูออกแล้วว่า วันนี้คงถามอะไรเพิ่มไม่ได้อีก
“เช่นนั้นแม่นางเถาพักผ่อนก่อนเถิด ข้าขอตัวก่อน”
นางลุกขึ้นเดินออกไป แล้วปิดประตูเบา ๆ
ในห้องเหลือเถาเล่อเถาอยู่เพียงคนเดียว
ในที่สุดเถาเล่อเถาก็ตรวจดูสถานการณ์ของตัวเองได้อย่างสบายใจเสียที
เธอก้มมองตัวเอง
กระโปรงชุดนี้คุ้นตาเหลือเกิน เป็นชุดเริ่มต้นของเกม “อู๋เซี่ยนหน่วนหน่วน” ชื่อ “ออกเดินทางเต็มคะแนน”
ท่อนบนเป็นเสื้อลูกไม้สีขาวนวล แขนยาวเปิดไหล่ ปลายแขนประดับระบายลูกไม้เล็ก ๆ
ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นสีชมพูพองฟู ชายกระโปรงปักลายเกล็ดหิมะสีขาวจาง ๆ
ถึงชุดเริ่มต้นของซีรีส์หน่วนหน่วนจะดูคล้ายกันมาก สีหลักก็เป็นชมพูขาวเหมือนกันหมด แต่การออกแบบก็ยังต่างกันอยู่ดี
ชุดที่เธอสวมอยู่นี่แหละคือชุดเริ่มต้นของ “อู๋เซี่ยนหน่วนหน่วน” ชื่อ “ออกเดินทางเต็มคะแนน”
อืม ตรงกับที่เธอพูดไปเมื่อกี้พอดี
นี่คือยุคของ “อู๋เซี่ยนหน่วนหน่วน” ไม่ใช่ “มิราเคิลหน่วนหน่วน” หรือ “ช่านเย่าหน่วนหน่วน”
เถาเล่อเถาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“ไม่เป็นไร” เธอบอกตัวเอง “ในเมื่อมาแล้วก็ต้องทำใจ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มีอันตราย ฉู่หลิวเซียงเป็นคนดี”
“เอาละ มาตรวจสอบกันดีกว่าว่าฉันมีความสามารถอะไรบ้าง”
“เม่ยยา!”
ใช่แล้ว
ในเมื่อเป็นยุคของ “อู๋เซี่ยนหน่วนหน่วน” เธอก็น่าจะเรียกเม่ยยาออกมาได้
เป็นไปตามที่คิด
หน้าจอของเม่ยยาเด้งขึ้นมาตรงหน้า
แผงหน้าจอกึ่งโปร่งแสงปรากฏขึ้น มีไอคอนและข้อมูลสารพัดอย่าง แทบไม่ต่างจากตอนที่เธอเล่นเกม
มุมซ้ายบนเป็นรูปประจำตัวของหน่วนหน่วน ข้าง ๆ เขียนชื่อของเธอไว้ว่า อี้ชี
แล้วตอนนี้เธอเป็นหน่วนหน่วนหรือตัวเธอเองกันแน่?
คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
ถ้าถามเดการ์ต เขาคงตอบว่า “ฉันคิด ฉันจึงมีอยู่”
แต่เถาเล่อเถาไม่ใช่เดการ์ต เธอเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างตัวละครจากเกมเท่านั้น
แต่ถ้าอยากแยกตัวเองกับหน่วนหน่วนให้ออก ก็ไม่ยากเท่าไรหรอก
ส่วนสูงไง
หน่วนหน่วนสูงแค่ 1.60 เมตร ส่วนเธอสูงตั้ง 1.72 เมตรนะ!
เถาเล่อเถาจัดเป็นสาวตัวสูงในหมู่ผู้หญิงด้วยซ้ำ เวลาเคยถ่ายรูปกับเพื่อนสนิท เพื่อนยังต้องแอบเขย่งเลย!
172 กับ 160 ต่างกันตั้ง 12 เซนติเมตร จะสับสนได้ยังไงล่ะ?
แต่ตอนนี้น่ะหรือ?
เถาเล่อเถาจ้องข้อมูลส่วนสูง 1.66 เมตรบนหน้าจอประจำตัว แล้วนิ่งเงียบไป
เดี๋ยวนะ...
1.66 เมตรมันตัวเลขบ้าอะไรกัน?
ไม่ว่าเธอหรือหน่วนหน่วนก็ไม่มีใครสูง 1.66 เมตรสักหน่อย!
172 กับ 160 ห่างกันตั้ง 12 เซนติเมตร แล้วทำไมถึงไปลงเอยที่เลขตรงกลางได้ล่ะ?
ใครเป็นคนปัดเศษให้เธอกัน?
นี่กำลังผสมพันธุ์ส่วนสูงกันอยู่หรือไง?
ครูพละเป็นคนสอนคณิตศาสตร์หรือไงเนี่ย?
เถาเล่อเถาจ้องเลข “166” อยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจพักเรื่องนี้ไว้ก่อน
เรื่องตัวตนวางไว้ก่อน
เธอต้องดูว่าตัวเองยังมีฟังก์ชันอะไรอีกบ้าง
“หัวใจไร้ขอบเขต”
เถาเล่อเถาเอ่ยเรียก
หน้าจอหัวใจไร้ขอบเขตปรากฏขึ้น
ทั้งหน้าจอเป็นสีเทาหม่น
ไม่มีจุดใดสว่างขึ้นมาเลยสักจุด
จำนวนดาวจินเซี่ยงแสดงเป็นศูนย์
เถาเล่อเถาสูดลมหายใจเฮือก
เธอรีบเปิดหน้าจอการผลิต
เป็นอย่างที่คิด ข้างในไม่มีแบบเสื้อผ้าอยู่เลยสักชุด
ให้ตายเถอะ!
เถาเล่อเถารู้สึกว่าความดันกำลังพุ่งปรี๊ด
เธอประหยัดอดออมแทบตาย กว่าจะเก็บตั๋วอู๋เสียให้ครบได้ไม่ใช่หรือไง!
แล้วตอนนี้ล่ะ?
หายเกลี้ยง
โดนกระแทกหนักขนาดนี้ เถาเล่อเถาแทบควบคุมสีหน้าไม่อยู่ หน้าตาบิดเบี้ยวไปหมด
เธอรีบตรวจดูทรัพย์สินของตัวเอง
ดีมาก
ดาวจินเซี่ยง 0 หยาดน้ำค้างแห่งแรงบันดาลใจ 0 เพชร 0
เลขศูนย์สามตัว รวมหัวกันเป็นศูนย์ทั้งนั้น
อย่างน้อยก็ยังมีพู่หลิงอยู่ 300 หน่วย
เถาเล่อเถาเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
เธอรีบเปิดกระเป๋า
ให้ตายเถอะ ข้างในไม่มีอะไรเลยสักชิ้น!
ช่องกระเป๋าว่างเปล่าพวกนั้นกำลังหัวเราะเยาะความพยายามของเธออยู่
“อ๊าก——!!!”
เถาเล่อเถากรีดร้องอย่างน่าเวทนา
เสียงร้องอันน่าสังเวชทำให้ฉู่หลิวเซียงกับอีกสามคนที่อยู่ข้างนอกสะดุ้งโหยง
บนระเบียงทางเดิน ฉู่หลิวเซียงกำลังเดินกลับห้องของตัวเอง พอได้ยินเสียงกรีดร้องก็ชะงักฝีเท้า
ซ่งเถียนเอ๋อร์ตามอยู่ข้างหลัง ตกใจจนคว้าแขนเสื้อฉู่หลิวเซียงไว้แน่น
“นางเป็นอะไรอีกแล้ว?” ซ่งเถียนเอ๋อร์เบิกตากว้าง
ซูหรงหรงชะโงกหน้าออกมาจากห้องข้าง ๆ “ไม่รู้สิ เมื่อกี้ตอนข้าอยู่ข้างใน นางยังดี ๆ อยู่เลย”
ฉู่หลิวเซียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจว่า “ข้าไปดูหน่อย”
“พี่ฉู่!” ซ่งเถียนเอ๋อร์ดึงเขาไว้ “ถ้านางคลุ้มคลั่งอยู่ข้างในจะทำอย่างไร?”
ฉู่หลิวเซียงตอบอย่างใจเย็น “ถ้านางคลุ้มคลั่ง ข้าก็โยนนางลงทะเล”
ซ่งเถียนเอ๋อร์ “…………”
ฉู่หลิวเซียงเดินไปหยุดหน้าห้องของเถาเล่อเถา ยกมือขึ้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ
“แม่นางเถา? เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงอู้อี้ของเถาเล่อเถาดังมาจากในห้อง “ฉันไม่เป็นไร แค่...ทำของหายไปนิดหน่อย”
“ของอะไรหรือ?”
“...หลายอย่างเลย”
ฉู่หลิวเซียงขมวดคิ้ว
“หลายอย่าง” ของแม่นางคนนี้คืออะไรกัน?
อยู่บนเรือนี่จะทำอะไรหายได้บ้าง?
ยิ่งไปกว่านั้น ชุดที่นางใส่อยู่ก็ดูไม่เหมือนจะมีของติดตัวเยอะแยะสักหน่อย
“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกข้าได้”
“ขอบคุณนะ ฉู่หลิวเซียง”
ในห้อง เถาเล่อเถาแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
แต่ความเศร้าของเธออยู่ได้ไม่นานนัก
เพราะตอนตรวจดูเม่ยยา เธอเห็นจดหมายอยู่ข้างในสามฉบับ
ใช่แล้ว สามฉบับ
ฉบับหนึ่งเขียนว่า “จดหมายจากหน่วนหน่วนถึงนักออกแบบชุด”
หน่วนหน่วน? จดหมายถึงนักออกแบบชุดงั้นหรือ?
หัวใจเต้นระรัว มือสั่นเทา