ทั้งสี่คนหยุดฝีเท้าลง
ป้าหวังรีบเก็บกระเป๋าเงินของตัวเองให้เรียบร้อย
คิดว่าค่ารถที่จ่ายไปเป็นของตัวเอง เดี๋ยวเจอหน้าแล้วต้องให้จางหย่งอันใช้อีกที
พอได้ยินคำถามของผู้หญิงคนนั้น
นางถึงได้ยิ้มแล้วพูดว่า “เด็กคนนี้มีของอะไรก็ไม่บอกพวกเรา”
“แหวนอะไรกัน ถ้าอยากได้ ฉันบอกเขาสองประโยค เขาให้แน่นอน!”
“อุ๊ย ตอนนี้โทรหาก็ไม่ติด”
“เอางี้ ตรงไปโรงเรียนเขาสักเที่ยวก็แล้วกัน”
“ถ้าสองคนได้กันก็ดีนะ เขาก็ไม่เด็กแล้ว ควรมีคู่ครองได้แล้ว”
ผู้หญิงคนนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ส่องดูเครื่องสำอางบางๆ บนใบหน้าของตัวเองผ่านแสงสะท้อนจากหน้าจอ
รู้สึกว่ารอยตีนกาที่หางตามันลึกไปหน่อย ต้องหาคนซื่อๆ สักคนมาส่งชุดเครื่องสำอางให้ถึงจะได้ พลางมองไปพูดไปว่า
“โรงเรียนนี้อยู่ไกลจริงๆ ต่อไปไปทำงานกลับบ้านคงลำบากหน่อย”
“ได้ยินว่าเขาซื้อบ้านไว้ในเขตเมืองใหม่”
“ต่อไปก็ให้เขานอนโรงเรียน เราสามแม่ลูกไปอยู่บ้านที่เขตเมืองใหม่ดีกว่า”
“จะได้ไม่ต้องวิ่งวุ่นไปมา”
เด็กชายสองคนที่อยู่ข้างๆ ต่างตาเป็นประกาย คนโตกว่าร้องด้วยความตื่นเต้นว่า
“ต่อไปมีบ้านในเขตเมืองใหม่ของนครเวทมนตร์แล้ว สาวๆ ในห้องต้องมองเราสูงขึ้นแน่นอน”
“แล้วจะหาลูกสะใภ้มาฝากแม่ด้วย”
“แก่ๆ หน้าตาเป็นยังไงไม่สำคัญหรอก แม่ ต้องเอาแหวนเก็บของนั่นมาให้ได้นะ”
ผู้หญิงคนนั้นเก็บโทรศัพท์กลับไป ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายสองคนเตือน นางก็ไม่รู้จริงๆ ว่าแหวนเก็บของนั่นมีค่าเป็นล้าน