รถจอดที่หน้าโรงเรียน
ร่างของจางหย่งอันยืนอยู่ข้างถนน
เมื่อรถจอดสนิท เฉินอันหลานก็เดินลงมาจากรถ
นางสวมเสื้อแจ็กเก็ตดาวน์สีขาวล้วนตัวยาว เรียบผมอย่างเรียบง่าย
นางก็เป็นนักยุทธ์เช่นกัน
ธรรมชาติไม่กลัวความหนาว การสวมเสื้อแจ็กเก็ตดาวน์ก็เป็นเพียงความเคยชิน และการแต่งตัวเหมือนคนรอบข้างก็ไม่ทำให้ดูแปลก
อีกทั้ง
คนหน้าตาดีใส่ชุดอะไรก็สวยงามไปหมด
เสื้อแจ็กเก็ตดาวน์สีขาวที่สวมอยู่บนตัวนาง ท่ามกลางความมืดในยามค่ำคืน จางหย่งอันรู้สึกราวกับมีแสงสว่างสีขาวปรากฏขึ้น
เสียงประทัดจากหมู่บ้านไกลๆ ดังขึ้นอีกครั้ง
ครึกครื้นไม่น้อย
เฉินอันหลานเก็บรถเข้าแหวนเก็บของแล้วเดินเข้ามาหาจางหย่งอัน
“อธิการบดีจาง”
“งั้นวันนี้คงรบกวนแล้วนะคะ”
จางหย่งอันไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไร:
“ร่วมฉลองด้วยกันก็สนุกดี”
“คนเยอะยิ่งครึกครื้น”
ขณะนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ หากเขาไม่มีระบบ ปีนี้เขาคงต้องอยู่คนเดียวในห้องอย่างเปล่าเปลี่ยวในเทศกาลตรุษจีนแน่ๆ
แต่ทว่า
ใครจะไปรู้ว่าเขามีระบบ
เฉินอันหลานทั้งสองคนเดินเข้าไปด้วยกัน
เมื่อมองดูภายในโรงเรียนที่มีโครงสร้างอาคารมากมาย เฉินอันหลานแสดงสีหน้าตกตะลึง
นางเคยมาโรงเรียนนี้มาก่อน ยังไม่ถึงหนึ่งเดือน โรงเรียนก็เปลี่ยนโฉมไปอย่างมาก
“อธิการบดีจาง ความเร็วในการก่อสร้างโรงเรียนนี้เร็วมากจริงๆ!”
“ดู…แทบไม่น่าเชื่อเลย”
จางหย่งอันเผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก: “ขอแค่เงินทุนมาถึง ปัญหาเหล่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหา”
เฉินอันหลานกล่าว: “โรงเรียนของคุณมีนักเรียนแค่หกร้อยคน ก็ไม่จำเป็นต้องมีโรงเรียนใหญ่ขนาดนี้หรอก”