ชั่วข้ามคืน
คลิปของจางหย่งอันก็ดังระเบิด
ร้อนแรงสุดขีด
รายการนี้เดิมทีก็เป็นที่จับตามองอยู่แล้ว จะดังก็ไม่ยากเย็นอะไร
แต่เขาไม่ใส่ใจกับชื่อเสียงพวกนี้
กลับมาสร้างโรงเรียนอย่างจริงจังดีกว่า
จางหย่งอันกลับมาที่หน้างานก่อสร้าง ก็รู้สึกได้ทันทีว่าเหล่าคนงานมีไฟในการทำงานมากขึ้น
พลังจิตของเขาแผ่กระจายออกไป เสียงสนทนาของผู้คนเหล่านั้นล้วนเข้าหู
"ให้ตายสิ นายรู้ไหมว่าอธิการบดีโรงเรียนนี้เป็นวีรบุรุษนักรบ ยังเป็นหนึ่งในสิบครูสอนใจอีก"
"ใช่ รายการนั้นตอนพักเราก็ดูกัน นับว่าไม่ใช่งานง่ายจริง ๆ"
"เมื่อก่อนตึกเก่าก็พวกเรารื้อเอง โทรมมากจริง ๆ แถมที่ตรงนี้ก็ห่างไกลด้วย ถ้าไม่มีอธิการบดีคนนี้ล่ะก็ คงหมดหวังจริง ๆ"
"อธิการบดีคนนี้เป็นคนดีจริง ๆ ค่าแรงเราเป็นค่าจ้างสูงสุดในบรรดาคนงานทั้งนครเวทมนตร์ ได้ยินว่าเขาจ่ายเองด้วย นี่คงต้องใช้เงินเยอะมาก"
"ใช่ ทำอะไรได้ไม่มาก แต่ก็ต้องไม่ทำให้วีรบุรุษนักรบหนาวใจ พวกพ้องทำงานกันเต็มที่ อย่าให้มีการลักไก่แม้แต่น้อย ได้ยินไหม!"
"ได้!"
มุมปากของจางหย่งอันเผยรอยยิ้มบาง ๆ ไม่คิดว่าคนงานพวกนี้จะซาบซึ้งกับเรื่องราวของตัวเอง
ต่างคนต่างพับแขนเสื้อลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้น
แม้จะเป็นฤดูหนาว ก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาในหน้างาน
ในโรงเรียนก็มีแผนจะขุดทะเลสาบเทียม
จางหย่งอันวางแผนจะซื้อที่ดินเพิ่มบริเวณนอกโรงเรียน สร้างสวนสาธารณะเล็ก ๆ อะไรแบบนั้น