จางหย่งอันกลับมาที่ห้องพักโรงแรม
เตียงนุ่มกว้างและห้องนอนที่สะอาดยังเหมาะกับเขามากที่สุด
"เอ้อ..."
"ต้องชาร์จแบตโทรศัพท์ก่อน"
เขาหยิบโทรศัพท์และสายชาร์จออกมาจากตู้เก็บของ เสียบเข้ากับหัวเตียง แล้วรอให้โทรศัพท์เปิดเครื่อง
หากพรุ่งนี้ไม่ต้องเซ็นสัญญากับโรงเรียนทหาร
ตอนนี้เขาคงรีบกลับไปสถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ในโรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง
จางหย่งอันถือว่าขาดการติดต่อกับโลกสมัยใหม่ไปยี่สิบสามสิบวัน มีเรื่องมากมายที่ยังต้องจัดการ
ดังนั้น
เขาจึงไม่ได้นอน เพียงแค่นอนพักผ่อนบนเตียงหลับตาลงครู่หนึ่ง
ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนการเปิดเครื่องของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
จางหย่งอันจึงรีบเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เต็มไปด้วยข้อความมากมายจนล้นตา
โชคดีที่จางหย่งอันเปลี่ยนโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด
ไม่อย่างนั้นคงค้างไปแล้วแน่นอน
จางหย่งอันปลดล็อกโทรศัพท์ด้วยความจำใจ แล้วเริ่มดูข้อความ
เขากวาดตามองข้อความคร่าว ๆ พอจะเข้าใจสถานการณ์ได้บ้าง
เปิดแอปแชท
จางหย่งอันถึงพบว่าฉู่จื่อหางและจางลู่หน้าส่งข้อความมาให้เขามากมาย
รวมถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการซวีเปียวก็ส่งข้อความมาไม่น้อยเหมือนกัน
ซวีเปียวดูเหมือนจะรู้ว่าจางหย่งอันอยู่ที่ประตูดาว
จึงไม่ได้คาดหวังคำตอบจากจางหย่งอัน
จางหย่งอันไม่สามารถอ่านข้อความเหล่านี้ได้หมดในเวลาอันสั้น
อาจารย์และนักเรียนคนอื่น ๆ ก็ส่งข้อความมาทักทายเขาบ้าง แต่จางหย่งอันไม่ได้ตอบกลับใคร
คิดว่าฉู่จื่อหางคงตอบแทนเขาไปหลายข้อความแล้ว