จัดการเรื่องง่ายๆ เสร็จเรียบร้อย
จางหย่งอันก็ให้พวกเขาออกไป
ตอนนี้เขามีเรื่องต้องจัดการมากมาย การเดินทางไปเกียวโตเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันแลกเปลี่ยนหนึ่งเดือนนั้น ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน
หลังจากหลายคนเดินออกไป
จางหย่งอันจึงหันมามองฉู่จื่อหาง
“เรื่องการเก็บข้อมูลหมู่บ้านใกล้เคียง เป็นยังไงบ้าง”
ฉู่จื่อหางจึงตอบกลับ
“ท่านอธิการบดี”
“หมู่บ้านที่อยู่ติดกับโรงเรียนของเราชื่อว่าหมู่บ้านเฉินเจีย”
“ประชากรในหมู่บ้านน่าจะอยู่ประมาณสามพันคน”
“แต่เพราะที่นี่อยู่ใกล้เขตเมืองค่อนข้างมาก ออกไปแค่สองสามสิบลี้ ชาวบ้านรุ่นหนุ่มสาวส่วนใหญ่ไม่ทำไร่ไถนา จะเข้าไปทำงานในเขตเมืองใหม่กัน”
“ที่ดินแถวโรงเรียนส่วนใหญ่เป็นคนรุ่นเก่าที่ปลูกข้าว”
“และที่นี่คือนครเวทมนตร์ ถึงจะเป็นชานเมืองราคาที่ดินก็แพงมาก แต่เพราะท่านเป็นปรมาจารย์”
“ถ้าซื้อขาดต่อหมู่หนึ่ง ต้องใช้หนึ่งแสนหยวน”
จางหย่งอันครุ่นคิด จริงๆ แล้วราคานี้ไม่แพงมาก หนึ่งแสนหยวนซื้อขาดได้เลย ถือว่ายุติธรรม
จางหย่งอันพยักหน้า
“งั้นก็ซื้อที่ดินรอบโรงเรียนในราคาหนึ่งแสนหยวนต่อหมู่”
“รวมทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยหมู่ ใช้เป็นที่ขยายเขตโรงเรียน”
ตอนนี้มีเงินแล้ว
ก็ต้องขยายโรงเรียนหน่อย
รวมกับหนึ่งพันแปดร้อยหมู่ก่อนหน้านี้ เป็นทั้งหมดสามพันหมู่
ใช้สร้างโรงเรียนได้เต็มที่แล้ว
วิทยาลัยวิทยายุทธ์นครเวทมนตร์ เพราะมีนักเรียนเยอะ พื้นที่โรงเรียนถึงหนึ่งหมื่นกว่าหมู่