คำพูดของจางหย่งอัน ทำให้ปรมาจารย์ทั้งหลายที่คิดว่าจางหย่งอันเป็นคนดีอยู่แล้ว ยิ่งรู้สึกนับถือเขามากขึ้นไปอีก
หากเปลี่ยนเป็นพวกเขาเป็นอธิการบดีของโรงเรียนนี้ ก็คงปล่อยให้โรงเรียนค่อย ๆ เสื่อมสลายไปตามยถากรรม จะไปคิดควักเนื้อตัวเองช่วยนักเรียนเพิ่มพลังได้อย่างไร
พูดง่าย ๆ ต่อให้โยนทรัพยากรจำนวนมากให้พวกนักเรียน ก็จะมีสักกี่คนที่จดจำความดีของตัวเองได้จริง ๆ
เว้นแต่จะเป็นแบบจางหย่งอัน
ทุ่มทรัพยากรให้ทุกคนอย่างบ้าคลั่ง นักเรียนคนไหนก็ต้องรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของจางหย่งอันจนแทบระเบิด
ที่สำคัญที่สุด เงินที่หามาด้วยการเอาชีวิตเข้าแลก ย่อมต้องทุ่มให้ตัวเอง เพื่อยกระดับอาณาจักรวิทยายุทธ์ของตนให้สูงขึ้น
ไม่ใช่ไปทุ่มให้คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง
พวกเขาทำไม่ได้ แต่ไม่นึกว่าจะมีคนทำได้จริง ๆ
ทุกคนลองสลับบทบาทกันคิด ก็จะเข้าใจว่าการกระทำของจางหย่งอันช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมเพียงใด
มองดูสีหน้าซับซ้อนของปรมาจารย์ทั้งหลาย จางหย่งอันยังคงสีหน้าเฉยเมย คำพูดทุกคำของเขาล้วนเป็นความจริง ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยความลับให้ใครรู้
ปล่อยให้พวกเขาคิดกันไปเองเถอะ
ผู้มีคุณธรรมดูที่การกระทำ ไม่ใช่ความคิด
ในตอนนี้ ในสายตาพวกเขา จางหย่งอันช่างเปล่งประกายราวกับแสงสว่างนับหมื่นดวง
มู่ชิวเฟิงในหมู่คน ดวงตายังคงเป็นประกายไม่เคยห่างจากเขา
จางหย่งอันไม่ได้จงใจมองเธอ ไม่อย่างนั้นคงถูกดวงตากลมโตคู่นั้นส่องจนบอดแน่