"ดูท่าจะไม่ได้ต้องการอะไรเลยจริง ๆ"
จางหย่งอันไม่ได้ตอบ แต่ก็ได้ตอบทัศนคติของเขาไปแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงปรมาจารย์ต่างถิ่นพวกนี้เลย
ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์ท้องถิ่นของนครเวทมนตร์ พวกเขาคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าจางหย่งอันต้องการอะไรกันแน่
เพราะไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียว
ดังนั้นจุดประสงค์ของจางหย่งอันก็คือเพื่อฝึกฝนนักเรียนจริง ๆ และเป็นแบบไม่ยั้งมือด้วยซ้ำ
อีกทั้งดูจากตอนนี้ที่จางหย่งอันอยู่ในระดับปรมาจารย์แล้ว
คิดว่าพรสวรรค์ของเขาคงไม่เลว ถ้านำทรัพยากรพวกนั้นมาใช้กับตัวเขา
คาดว่าระดับของเขาคงสูงกว่านี้มาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังนำทรัพยากรมาใช้กับนักเรียน
ดูเหมือนจะโง่อยู่บ้าง
แต่เป็นความโง่ที่น่าชื่นชม
ในตอนนี้ประเทศหัวกั๋วขาดแคลนคนโง่แบบนี้จริง ๆ เพียงแต่มีแค่คนเดียวเท่านั้น
จอมทัพเฉินพูดขึ้นมาในทันใด: "ปีนี้โรงเรียนของนายจะยกฐานะเป็นระดับปริญญาตรีใช่ไหม"
เรื่องเกี่ยวกับทหารนักรบในนครเวทมนตร์ เขารู้ทั้งหมด
ถึงแม้สถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอจะถูกจางหย่งอันซื้อไว้เป็นส่วนตัว แต่ท้ายที่สุดนักเรียนก็ล้วนเป็นลูกหลานทหารนักรบผู้ล่วงลับ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการของนครเวทมนตร์ซวีเปียวก็เคยรายงานให้เขาฟัง
การที่สถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอสามารถยกฐานะเป็นระดับปริญญาตรีได้อย่างรวดเร็ว เขาก็ช่วยผลักดันอยู่เบื้องหลังด้วย
ตอนนี้เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่าจางหย่งอันเหมือนจะเป็นอธิการบดีของโรงเรียนนี้
จางหย่งอันพยักหน้า "จริง ๆ ต้องยกฐานะเป็นวิทยาลัยระดับปริญญาตรีภายในสิ้นเดือนนี้"
ปรมาจารย์มากมายพากันส่งสายตาชื่นชมมาอีกครั้ง