จอมทัพหลี่เห็นจางหย่งอันเอ่ยขอแค่เพียงเท่านั้น
สีหน้ากลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความไม่พอใจแม้แต่น้อย
เขาอดพูดไม่ได้:
"ปรมาจารย์จาง ข้าขอพูดสักหน่อยเถอะ"
"อย่าโง่ขนาดนั้นเลย"
"ถึงเวลาที่ควรขอ ก็ควรขออะไรบ้าง"
"อำนาจของพวกเราหลายคนยังใหญ่มาก"
จางหย่งอันจนใจ เขาไม่มีอะไรจะขอจริง ๆ
ทรัพยากรในแหวนเก็บของมากมายในกระเป๋าของเขาล้นเหลือ เขาพึงพอใจแล้ว
อีกอย่าง
ที่เขาพูดก็เป็นความจริง
หากไม่มีคำสั่งของจอมทัพหลี่ จางหย่งอันก็คงไม่ได้ไปขโมยทรัพยากรจากเผ่าต่างถิ่น
สำหรับเขาแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
มากเกินไปก็รับไม่ไหว
ดูเหมืองแร่ไอโอไลต์นั่นสิ เขาไม่มีวาสนาจะใช้มัน
มู่ชิวเฟิงพูดขึ้นทันที: "จอมทัพหลี่ ท่านอย่าพยายามเกลี้ยกล่อมเขาเลย"
"เขามันโง่แบบนี้มาตลอด"
จอมทัพหลี่เกิดความสนใจขึ้นมาทันที มู่ชิวเฟิงนี่ไม่ใช่คนที่ชอบไอ้หนุ่มนี่หรอกหรือ?
แล้วทำไมถึงด่าว่าเขาโง่ต่อหน้าปรมาจารย์หลายคนแบบนี้ล่ะ
ผู้คนก็เริ่มสงสัยกัน
จางหย่งอันเองก็ไม่รู้ว่าจู่ ๆ มู่ชิวเฟิงพูดแบบนี้ขึ้นมาทำไม
เมื่อเห็นทุกคนหันมามอง มู่ชิวเฟิงก็กระแอมหนึ่งทีแล้วพูด:
"เขามันโง่"
"โง่จนไร้เดียงสา"
ผู้คนหัวเราะกัน คิดว่าแค่พูดเล่นเท่านั้น แต่มู่ชิวเฟิงกลับพูดต่อ:
"เขาเป็นอธิการบดีของโรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้แห่งหนึ่ง โรงเรียนนั้นล้วนเป็นลูกหลานของทหารนักรบที่เสียสละชีวิตทั้งหมด"
"เด็กเหล่านั้นขาดแคลนทรัพยากร อีกทั้งเงินค่าทำขวัญของพ่อแม่ก็ไม่มาก ดังนั้นพวกเขาจึงใช้ชีวิตลำบากกว่าคนธรรมดามาตั้งแต่เด็ก"