เมื่อไป๋เสี่ยวเวย์ขึ้นเวที
รอบชิงชนะเลิศก็มาถึงจุดชี้ขาดอย่างเต็มตัว
สีหน้าเล้งอ้ายไม่สู้ดี เหล่าอาจารย์ที่ปรึกษาของจิงอู่ต่างโมโหจนทนไม่ได้แต่ทำอะไรไม่ได้อยู่ใต้เวที
ตอนนี้พลังชี่เลือดในร่างของเล้งอ้ายเหลือเพียงครึ่งหนึ่งของช่วงพีคเท่านั้น
จะเอาชนะไป๋เสี่ยวเวย์ที่เต็มกำลังได้ยังไง ก็เป็นไปไม่ได้เลย
"จบเห่!"
นี่คือความคิดเดียวกันของผู้ชมที่ดูการแข่งขันนี้ทุกคน
เล้งอ้ายยังคงพยายามฟื้นฟูพลังชี่เลือดในร่างกายอย่างสุดกำลัง แต่ทว่าผลมันช้าเกินไป สู้กินยาเม็ดชี่เลือดโดยตรงไม่ได้เลย
"เฮ้"
"ไป๋เสี่ยวเวย์ พวกเราสองคนต่างก็เป็นยอดหญิงนักเรียนสองคนที่ดีที่สุดของรุ่นนี้"
"สู้กันอย่างยุติธรรมสักตั้งไหมล่ะ"
"ให้เวลาฉันหน่อย ให้ฉันฟื้นฟูพลังชี่เลือด"
"แบบนี้ถึงเธอจะชนะฉัน ก็พูดออกไปได้เพราะกว่านิด"
"จะได้ไม่มีใครพูดว่าใช้วิธีไม่แฟร์"
"แล้วทุกคนก็จะชมว่าเธอเป็นคู่ต่อสู้ที่น่านับถือ ยังยอมให้คู่ต่อสู้ฟื้นฟูพลังชี่เลือดอีก"
"เป็นชื่อเสียงที่ดีนะ"
ตามสถานการณ์ปกติแล้ว
พอฝ่ายตรงข้ามเอ่ยคำขอนี้ขึ้นมา อีกฝ่ายเมื่อคำนึงถึงสถานะของตัวเองที่เป็นดาวเด่น ก็อาจจะให้เวลาอีกฝ่ายฟื้นฟูพลังสักครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมง
ก็ถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อย
และคู่ต่อสู้ก็ต้องเป็นดาวเด่นเหมือนกัน
ก็หมายความว่ามีแฟนคลับจำนวนมาก
ต่อให้ชนะอีกฝ่ายมา ตอนนั้นก็จะถูกแฟนคลับของอีกฝ่ายรุมโจมตี
พูดจาไร้สาระว่าชนะแบบไม่แฟร์อะไรพวกนั้น
ไป๋เสี่ยวเวย์ส่ายหน้าอย่างกะทันหัน "อธิการบดีเคยพูดไว้ ฉวยโอกาสตอนที่ป่วย ต้องเอาชีวิตให้สิ้น"