บริเวณเตรียมพร้อมของสถาบันยุทธ์ซานเหอ
จางลู่หน้ากับพวกพ้องตื่นเต้นรีบลุกขึ้นยืนทันที
ไม่คิดว่าทีมเล็กๆ ของพวกเขาจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้
ขอเพียงเอาชนะคนสุดท้ายนี้ได้ โรงเรียนของพวกเขาจะกลายเป็นแชมป์การแข่งขันแลกเปลี่ยนระดับประเทศ
แชมป์โดยรวม
ต่อให้แพ้ ก็ยังเป็นที่สองของประเทศ
นี่ก็ถือเป็นคำตอบแรกที่น่าพอใจที่จางหย่งอันมอบให้กับเหล่านักเรียนและคุณครู หลังจากเข้ารับตำแหน่งโรงเรียน
หลิวหยุนหู่ถือดาบยาวมองไปที่เล้งอ้ายที่เดินขึ้นเวที
เล้งอ้ายคนนี้ก็ใช้ดาบสีเทาเหมือนกัน
ทั้งคู่ถือเป็นผู้แข็งแกร่งที่ใช้ดาบ
เมื่อกรรมการประกาศเริ่มการแข่งขัน
แววตาของเล้งอ้ายยังคงมีความดูแคลนอยู่เล็กน้อย
ถึงแม้อีกฝ่ายจะมีอาณาจักรขั้นสามขั้นต้นเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะมั่นใจในชัยชนะ
ทั้งสองคนปะทะกันทันที
"เปรี้ยง!"
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นไม่ขาดสาย ทั้งคู่ต่างเป็นสายดาบเร็ว
ชั่วขณะหนึ่งบนเวทีมีเงาดาบวาบผ่านไปมา
ร่างของทั้งสองคนก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ
จางหย่งอันมองเห็นเงาของตัวเองในตัวหลิวหยุนหู่ และพยักหน้าอย่างพอใจ
หลิวหยุนหู่มีพรสวรรค์ไม่เลว
ที่ได้อัจฉริยะด้านดาบแบบนี้มาในโรงเรียนอาชีวะ ก็เหมือนเหยียบขี้หมา
ถ้าไม่มีโชคขี้หมา จะไปเจออัจฉริยะติดๆ กันได้อย่างไร
ในโรงเรียนการต่อสู้ซานเหอทั้งหมด
ก็มีแค่เด็กใหม่ไม่กี่คนที่โดดเด่น
เขาหมายถึงพรสวรรค์ ขอเพียงป้อนทรัพยากรมากพอ ความสามารถของแต่ละคนก็จะปรากฏออกมา
รุ่นปีสองไม่มีคนโดดเด่นเท่าไหร่ ส่วนใหญ่เป็นระดับกลางๆ ขึ้นไป