“สองแสน!”
น้ำเสียงของจางหย่งอันยังคงก้องกังวานไปทั่วสนามโรงเรียน
นักเรียนในตอนนี้ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่
คนแรกที่รู้สึกตัวคือหลี่เจี้ยนหาว
เขาตบหูตัวเอง
ทำไมมันเสียอีกแล้ว เขาจำได้ว่าหายดีแล้วนี่นา!
ถ้าหูของเขาไม่ได้เสีย แล้วทุกอย่างนี้ก็เป็นเรื่องจริง!
กองเงินที่ทับถมเป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ นั้นก็เป็นของจริงด้วย!
นักเรียนเพิ่งจะตั้งสติได้ ก็เริ่มคำนวณในใจทันทีว่าระดับพลังของตัวเองตอนนี้จะได้ทุนการศึกษามากแค่ไหน
แต่ไม่นานพวกเขาก็คิดได้
พวกเขาใช้ทรัพยากรของอธิการบดีไปมากมายแล้ว จะมายอมรับเงินของอธิการบดีอีกได้อย่างไร!
“ไม่ได้!”
“ฉันไม่เอา!”
“พวกเราไม่เอาเงินนั่น!”
“ไม่เอาเงิน!!”
ถ้าคนภายนอกได้ยินเข้า ก็ต้องคิดว่าโลกนี้เริ่มจะผิดปกติแล้ว แจกเงินให้เปล่า ๆ ยังไม่เอา
แต่ความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น
เสียงของจางหย่งอันดังขึ้นอีกครั้ง กดเสียงโห่ร้องของฝูงชนลงไป
“ปฏิบัติตามคำสั่ง!”
“เริ่มแจกเงินเดี๋ยวนี้!”
จางหย่งอันไม่พูดพล่ามทำเพลง ส่งรายชื่อให้ฉู่จื่อหางโดยตรง
“ให้พวกเขาเข้าแถวขึ้นเวทีรับเงิน”
“ใครไม่เอาก็ไม่ต้องอยู่ในโรงเรียนอีกต่อไป!”
ได้ยินจางหย่งอันข่มขู่เช่นนี้ นักเรียนก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
คำพูดของจางหย่งอันไม่ใช่แค่ลมปากแน่นอน ถ้าไม่ให้อยู่โรงเรียนจริง ๆ ก็ต้องถูกไล่ออกไปจริง ๆ
ไม่มีช่องว่างให้ต่อรองแม้แต่น้อย ในโรงเรียนนี้ ไม่มีใครสามารถต่อรองกับจางหย่งอันได้
ฉู่จื่อหางทำได้เพียงจำใจรับรายชื่อนั้นมา
“เนื่องจากปัญหาเรื่องเวลา”
“ผู้ที่มีพลังอันดับหนึ่งร้อยขึ้นไปขึ้นเวทีรับทุนการศึกษา ที่เหลือให้อาจารย์ที่ปรึกษารับไป แล้วแจกจ่ายให้หลังจากกลับห้อง”