หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เหล่าอาจารย์ในห้องบำเพ็ญเพียรทยอยกันตื่นขึ้น
พวกเขาสัมผัสได้ถึงรากฐานยุทธภพที่แสนสบายภายในกาย พลังชี่เลือดภายในกายกลับมาหลอมรวมกันอีกครั้ง
ราวกับได้ถือกำเนิดใหม่
ไขสันหลังมังกรทองยังทำให้รากฐานยุทธภพของพวกเขาแน่นหนายิ่งขึ้น ต่อไปบนหนทางยุทธภพจะก้าวเดินได้ไกลขึ้นเรื่อย ๆ!!
ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็ยังดูดซับผลึกเลือดขั้นต่ำโดยรอบอย่างตะกละตะกลาม
ก็ต้องขอบคุณพลังชี่เลือดจำนวนมากที่จางหย่งอันเคยเติมเต็มให้พวกเขาก่อนหน้านี้ ตอนนี้พลังไม่เพียงฟื้นคืนดังเดิม แต่ยังเพิ่มพูนขึ้นอย่างมั่นคง
ราวกับมีความรู้สึกแตกสลายแล้วสถาปนาขึ้นใหม่
จางหย่งอันมองดูทั้งหมดนี้แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ อาจารย์เหล่านี้เริ่มฟื้นฟูพลังทีละน้อย เข้าสู่ช่วงเก็บงาน
จากนั้น
จางหย่งอันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่นานนัก ให้ฉู่จื่อหางดูแลเหล่าอาจารย์เหล่านี้ดี ๆ แล้วจึงผลักประตูออกไป
ท้องฟ้ามืดลงแล้ว
ภายใต้แสงจันทร์
จางหย่งอันหายใจออกยาว ๆ หนึ่งครั้ง แล้วเดินไปทางประตูโรงเรียน ไม่รู้ว่าจะไปทำอะไร
ฉู่จื่อหางมองผ่านหน้าต่างไปยังแผ่นหลังของจางหย่งอันที่จากไป ใบหน้าแสดงความจนใจ ไม่รู้ว่าจะวิจารณ์อธิการบดีคนนี้อย่างไรดี
ดีกับนักเรียน ดีกับอาจารย์ แต่ไม่ดีกับตัวเองสักนิด
ทรัพยากรและเงินให้ทั้งหมดแก่โรงเรียน ตัวเองไม่เก็บไว้เลย
ช่างเถอะ
อธิการบดีไม่ดีกับตัวเอง งั้นพวกเขาทั้งอาจารย์และนักเรียนก็ดีกับอธิการบดีแทนก็แล้วกัน!
เหล่าอาจารย์ทยอยกันรู้สึกตัวขึ้นมาทีละคน
สัมผัสได้ว่ารากฐานยุทธภพในกายฟื้นคืนมา ต่างพากันร้องไห้ด้วยความดีใจ!