"ไปต่อแถวตรงนั้น"
"รักษาระดับแถวไว้!"
หลี่เจี้ยนหาวนำแถวเดินผ่านมาจากที่ไกล เสียงแหบพร่าเหมือนฆ้องแตกทำลายความสงบสุขของยามเช้านี้
จางหย่งอันเพิ่งจะตั้งสติได้ ก็พยักหน้ารับข้อเสนอของเฉินอันหลานไปแล้ว
"อันหลาน"
เฉินอันหลานถูกทำให้ขำ "ดูเหมือนการให้เรียกชื่อข้าจะเป็นเรื่องที่เอ่ยปากยากเย็นเสียจริง"
จางหย่งอันหัวเราะแห้งๆ
นางพูดต่อ "งั้นข้าไปทำงานก่อนนะ"
พูดจบ ก็หมุนตัวจากไปทันที
เหลือไว้เพียงแผ่นหลังในเสื้อกาวน์สีขาวให้จางหย่งอันมอง
ทหารนักรบกลุ่มนี้มีหัวหน้ากลุ่มสองคนเป็นพันโท (นกสองหาง)
ทหารนักรบเก๋ากลุ้มเมื่อพูดกันเอง โดยทั่วไปจะไม่เรียกยศเป็นพันเอกหรือร้อยเอกอะไร แต่จะเรียกแทนด้วยสัญลักษณ์ เช่น นกหนึ่งหาง นกสองหาง เป็นต้น
พวกเขาเดินเข้ามาหาจางหย่งอัน มาถึงตรงหน้าแล้วคำนับแบบทหาร
สุดท้ายจึงเอ่ยปากว่า
"อธิการบดีจาง"
"พวกเราจะใช้เวลาครึ่งวันปฏิบัติภารกิจให้เสร็จ"
"พร้อมกันนั้น หลังจากที่รายงานขนาดร่างกายของนักเรียนและครูแล้ว ตอนบ่ายพวกเราจะแจกจ่ายชุดทหารนักรบให้"
จางหย่งอันพยักหน้า "รบกวนด้วย"
พันโทยิ้มบางๆ พูดว่า "ไม่รบกวนหรอก"
"อีกอย่าง จอมทัพเฉินจัดการข้อมูลทะเบียนทหารนักรบให้ท่านแยกเป็นกรณีพิเศษ"
"ตามสถานการณ์ปกติ ผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ขั้นเจ็ดควรได้ยศอย่างน้อยก็พันเอก"
"แต่ด้วยผลงานและการทำศึกที่ท่านมีต่อด่านเจิ้นซิงกวนที่จินหลิง"
"ยศทหารของท่านคือพลตรี!"
"พวกเราจะบันทึกข้อมูลของท่านด้วยตัวเอง"
จางหย่งอันตกใจ ไม่คิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้เป็นพลตรี