ชั่วขณะหนึ่ง
มุมหนึ่งกลับมีคนแปลกๆ เพิ่มขึ้นมาสองคน
มองดูแล้วเหมือนพี่น้องกันแท้ๆ เพราะชุดแต่งกายก็คล้ายกัน
ทั้งคู่สวมหมวกคลุมหัวและหน้ากากอนามัย กลัวคนจำได้ว่าเป็นใคร!
หลี่เฉียงเหลือบมองคนข้างๆ แล้วก็เกิดเครื่องหมายคำถามใหญ่ในหัว
“???”
ใช่แล้ว คนที่อยู่ข้างๆ หวังเหยาจู้นั้น
ไม่ใช่ใครอื่น
ก็คือหลี่เฉียงคนนี้นี่เอง
เขาก็ฝันร้ายมาหลายวันเหมือนกัน
จู่ๆ ร่างของหลี่เฉียงก็ชะงัก ความคิดในใจ:
“ทำไมฉันต้องพูดว่า ‘เหมือนกัน’ ด้วย?”
รู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้ คงถูกไป๋เสี่ยวเวย์คนนั้นทำให้โมโหแหงๆ แต่เขาก็นั่งลง
พูดถึงฝันร้าย
เขาฝันเห็นไป๋เสี่ยวเวย์ที่ไว้ผมหางม้าสูงปรากฏตัวในความฝัน
เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าไป๋เสี่ยวเวย์ เงยหน้ามองเห็นสีหน้าเหยียดหยามและดูถูกบนใบหน้าสวยงามของหล่อน!
เหมือนกำลังพูดว่า แค่นายก็คู่ควรจะจีบฉันงั้นเหรอ!
อีกทั้ง อู๋ตาจู่ยังกระซิบข้างหูเขา
“แค่แก่น่ะเหรอ?”
“แค่แก่น่ะเหรอ? แค่แก่น่ะเหรอ? …”
“แค่แก่น่ะเหรอ ยังกล้าท้าพี่เวย์อีก!”
คิดถึงตรงนี้ เขากำหมัดแน่นแล้วทุบขาตัวเองจนสุดแรง
อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “เชี่ย!”
หวังเหยาจู้ที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว รู้สึกยังไงก็เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ชั่วขณะหนึ่งเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ
พี่น้องคนตรงหน้าดูเหมือนจะมีความลับที่พูดยากเหมือนกับเขา
หลี่เฉียงกัดฟันกรอด “อู๋ตาจู่!”
“ฉันอยากเห็นนักหนาว่า พี่เวย์ที่เป็นตัวจริงเป็นยังไง!”