ฉู่จื่อหางหยิบรถออกมาจากแหวนมิติเก็บของ
ทั้งสองคนขึ้นรถ
รถเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังที่ไกลๆ อย่างรวดเร็ว
การมีลุงเป็นรองผู้อำนวยการเป็นอย่างไร?
สำหรับเรื่องนี้
หวังเถิงบอกว่าความรู้สึกแทบจะไม่มีเลย
ตอนที่จางหย่งอันยังมาไม่ถึง
ถึงแม้ฉู่จื่อหางจะเป็นรองผู้อำนวยการ เงินเดือนก็เท่าเดิม
เงินส่วนใหญ่ทุ่มเทให้กับเหล่านักเรียน
เหลือไว้เพียงส่วนเล็กน้อยสำหรับตัวเอง ทำให้ตอนนี้ยังไม่มีภรรยา
หวังเถิงเคารพลุงของตัวเองคนนี้จากใจจริง
เพียงแต่คิดว่าเขาค่อนข้างโง่ เหมือนกับอธิการบดี ที่เอาของๆ ตัวเองออกมาให้คนอื่น
แต่ถ้าจะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงจะโกหก
“มือแกก็มีแหวนเก็บของด้วยหรือ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่จื่อหางเพิ่งจะรู้ว่าบนมือของหวังเถิงก็มีแหวนเก็บของเหมือนกัน
ของสิ่งนี้เมื่อก่อนมีคนมากมายที่อยากได้แต่ก็ไม่ได้
ตอนนี้พวกเขาสองคนมีคนละหนึ่งวง
ของสิ่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของฐานะ
และเป็นตัวแทนของคนรวย
“ของสภานักเรียน ผมในฐานะรองประธานก็แค่ใช้ชั่วคราว”
“เสียดายที่อธิการบดีมาช้าไปหน่อย ถ้าผมเป็นพวกน้องเซียวเว่ย ก็คงมีแหวนมิติเก็บของเป็นของตัวเองแล้ว”
ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีมาก
ระหว่างทางก็ได้พูดคุยกันมากมาย
ปกติแล้วโอกาสที่จะพูดคุยกันแบบส่วนตัวแบบนี้มีไม่มาก พอเจอกันในมหาวิทยาลัยก็แค่ทักทายกันเล็กน้อยเท่านั้น
“คิดว่าน่าจะทั้งชาติไม่ได้นั่งรถดีๆ แบบนี้ซะแล้ว”
หวังเถิงมองดูตรารถเบนซ์คันใหญ่ แววตาเผยความชื่นชมเล็กน้อย
“อ้อ”
“แกสอบใบขับขี่ได้แล้วใช่ไหม?”