ทันใดนั้น
ทั้งสนามเงียบกริบ!!
บนจอใหญ่กลางสนาม ภาพของหลี่เฉาหยางถือดาบยืนอยู่ปรากฏขึ้น อกของเขายังคงกระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ
ส่วนฝ่ายตรงข้าม
ใต้เส้นผมสีทองของเมิ่งเหลียงอวี่ คือดวงตาที่สั่นระริกด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเหลือบเห็นดาบคู่กายที่ร่วงหล่นอยู่ไกลออกไป ราวกับชื่อเสียงจ้าวเคนโด้ของเขากำลังร่วงหล่นจากบัลลังก์!
เขาพ่ายแพ้ให้กับนักเรียนโรงเรียนอาชีวะด้านการต่อสู้ที่ถือดาบและไม่มีใครรู้จัก
ต่อให้ฆ่าเขา เขาก็ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า!
เขาพ่ายแพ้จริง ๆ
"เป็นไปไม่ได้!"
เขายังคงไม่อยากเชื่อ พึมพำสองประโยคนั้นซ้ำ ๆ
"เป็นไปไม่ได้!"
"ข้าคือจ้าวเคนโด้!"
"ข้าคือแชมป์วิทยายุทธ์ของจังหวัดฮั่นตง!"
"เป็นไปได้ยังไงที่ข้าจะแพ้ให้นักเรียนโรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้!!"
เขาพึมพำ นึกถึงวันประกาศผลการสอบวิทยายุทธ์
วันนั้น
เขาคือที่หนึ่งของจังหวัดฮั่นตงทั้งจังหวัด เป็นแชมป์วิทยายุทธ์ที่คู่ควรอย่างแท้จริง
โรงเรียนชั้นนำทั่วสารทิศยื่นข้อเสนอมาให้ ผู้นำท้องถิ่นและสื่อมากมายมาสัมภาษณ์
ยิ่งไปกว่านั้น ยังถือเงินรางวัลก้อนโตปรากฏตัวบนหน้าจอโทรทัศน์
ชั่วขณะนั้น
รุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัด ช่วงสูงสุดของชีวิต!
แต่ตอนนี้
เขากลับถูกชี้ด้วยดาบ
นักเรียนโรงเรียนอาชีวะด้านการต่อสู้ที่ดูทรุดโทรม ใช้ดาบที่เขาภูมิใจที่สุดชี้มาที่เขา
"เป็นไปไม่ได้!"
"เจ้าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ!!"
หลี่เฉาหยางตอบกลับอย่างเย็นชา: "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"