"ลาก่อนอธิการบดี!"
"อธิการบดี ผมจะคิดถึงท่าน!"
นักเรียนทุกคนที่เดินผ่านไปมาต่างทักทายเขา และพูดคุยด้วยสองสามประโยค
ถ้าไม่ติดว่าขโมยอยู่ตรงประตูโรงเรียน
จางหย่งอันก็อยากจะพูดคุยกับพวกเขาอีกสักหน่อย
แต่ก็ยังคงให้พวกเขารีบจากไป ต้องรีบขึ้นรถ จะได้ไม่เสียเวลา
มองดูเหล่านักเรียนจากไป
มุมปากของจางหย่งอันก็เผยรอยยิ้มที่พอใจออกมา
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
นักเรียนเกือบจะไปกันหมดแล้ว
เหลือเพียงหวังเถิงที่รับผิดชอบงานเก็บกวาดช่วงสุดท้าย
หวังเถิงไม่จำเป็นต้องไปไหนอยู่แล้ว เขาตามฉู่จื่อหางไป
เหล่าอาจารย์อาจจะอยู่ที่โรงเรียนอีกสองสามวัน
เขาก็พอดีรับภารกิจสุดท้ายของสภานักเรียน
ตรวจสอบหอพักหรือห้องเรียนว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ อีกสักครู่เขาจะตรวจสอบอีกครั้ง แล้วจึงรายงานขึ้นไป
ครั้งนี้
จางหย่งอันให้ทุกคนเอาสัมภาระและที่นอนของตัวเองกลับไปให้หมด
ด้วยเหตุนี้ จึงหาบริษัทขนส่งหลายแห่ง เพื่อส่งของของพวกเขากลับไป
คนพวกนี้ออกเดินทางตอนเช้า
ตอนบ่ายจางหย่งอันก็จัดคนรื้อพื้นที่มหาวิทยาลัยเก่าทิ้งทั้งหมด
แม้นักเรียนบางส่วนจะเสียดายห้องเรียน หอพัก และมหาวิทยาลัยที่อยู่มาสองสามปี
แต่พวกเขาก็รู้ดีเช่นกัน
อธิการบดีทำแบบนี้ก็เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าให้พวกเขา
ต่อให้เสียดายแค่ไหน ก็ไม่มีทางขัดขวางการก่อตั้งพื้นที่มหาวิทยาลัยแห่งใหม่ได้
อีกทั้งต้องเสียสละจึงจะได้มา
พวกเขาเชื่อว่ามหาวิทยาลัยจะดีขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต
หลังจากนักเรียนไปแล้ว