"นี่คือแหวนเก็บของ"
"พื้นที่ไม่ใหญ่ รุ่นเดียวกับของไป๋เสี่ยวเวย์พวกนั้นเลย"
"รวมทั้งหมดห้าวง เป็นทรัพย์สินส่วนรวมของสภานักเรียน นายจะใช้ยังไงก็ได้ ไม่ต้องมารายงานฉัน"
เสียงของจางหย่งอันดังมา
ส่วนหลิวเจ๋อหลงก็จ้องไปที่กล่องที่เปิดอยู่กล่องหนึ่ง
บนแหวนเก็บของในกล่อง แหวนโบราณนั้นสลักตัวอักษรสี่ตัวว่า 'สถาบันซานเหอ'
เห็นรุ่นน้องปีหนึ่งมีแหวนเก็บของกันทุกคน
เขาในฐานะประธานสภานักเรียน ก็อยากได้เหมือนกัน
แต่เพราะยังไม่ได้ทำคุณงามความดีอะไร และแหวนเก็บของสำหรับอธิการบดีก็ถือว่าเป็นของมีค่า
ปกติเขาได้รับความเมตตาจากอธิการบดีมามากแล้ว
แหวนเก็บของไม่กล้าแม้แต่จะคิด
ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะส่งมาให้ถึงที่
จางหย่งอันแค่อยากจะจัดการกับแหวนเก็บของในมือให้เร็วที่สุด เพราะมันก็เป็นแค่แหวนเก็บของขั้นต่ำทั้งหมด
พื้นที่เล็กเกินไป เขาไม่เห็นค่ามันเลยสักนิด
และเขาก็ไม่ใช่คนแบบที่เอาของดีๆ ไปเก็บซ่อนไว้
ของดีก็ต่อเมื่อได้ใช้ถึงจะมีค่า
เก็บไว้เฉยๆ มันก็ไร้ประโยชน์!
"เวลาสภานักเรียนซื้อของ ขนของหนัก ใช้อันนี้จะสะดวกกว่า"
"เฮ้ ไหนพวกนายมีใบขับขี่กันหรือยัง"
"ฉันจะได้จัดรถโรงเรียนไว้ให้สักสองสามคัน"
ได้ยินคำถามของจางหย่งอัน
หลิวเจ๋อหลงถึงได้กลับมาจากความดีใจ ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย พูดว่า:
"ดูเหมือนยังไม่มีใครมีเลยครับ"
"สภาพครอบครัวพวกเรา อธิการบดีก็ทราบดีอยู่แล้ว ส่งพวกเรามาเรียนได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว"