ชั่วขณะหนึ่ง นักเรียนทั้งหลายต่างเงียบงัน
รองประธานสมาคมนักเรียน หวังเถิง ก้าวออกมาพูดว่า
"ในเมื่อท่านอธิการบดีให้สิทธิพิเศษกับสมาคมนักเรียนของเราถึงเพียงนี้"
"พวกเราสมาชิกสมาคมนักเรียนก็ต้องไม่ทำให้ท่านอธิการบดีผิดหวัง!"
หลิวเจ๋อหลง พยักหน้า
"ถ้าเช่นนั้น"
"อย่างแรก ต้องบริหารจัดการโรงเรียนให้ดีเยี่ยมที่สุด"
"อย่างที่สอง เราต้องใช้เวลามากกว่านักเรียนทั่วไปในการฝึกฝนอย่างหนัก ทำตัวเป็นแบบอย่าง อย่าให้เงินสนับสนุนที่ท่านอธิการบดีให้ไปไร้ประโยชน์!"
ทุกคนเห็นด้วยเป็นเอกฉันท์!
พอคิดถึงเรื่องสอบใบขับขี่ ต่างก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า
ตอนนี้พวกเขามีเงินพอจะไปสอบใบขับขี่
และสามารถซื้อรถเล็ก ๆ ราคาถูกสักคันได้แล้ว
ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ขัดสนจนแม้แต่รถไฟฟ้าสักคันก็ซื้อไม่ได้
มีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า
"มีรถก็ดีจริง ๆ นะ จำได้ว่าตอนมัธยมปลาย หน้าหนาวปู่ฉันขี่รถไฟฟ้าส่งฉันไปโรงเรียน มือปู่แข็งไปหมดเพราะความหนาว"
"ฝืนขี่ไปครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงโรงเรียน ตอนนั้นฉันคิดว่าถ้ามีรถเล็ก ๆ สักคัน ปู่ก็คงไม่ต้องทนหนาวมากขนาดนั้น"
มีรุ่นพี่ชายปีสามอีกคนถอนหายใจอย่างจนใจ
"พูดแล้วก็รู้สึกผิดจริง ๆ ผมมีแฟนคนหนึ่ง"
"ตอนที่เราเที่ยวในบ้านเกิด ไม่กล้านั่งแท็กซี่ ต้องเดินสามกิโลเมตรอย่างทรมาน จากตำบลเข้าไปในเมือง"
"วันหนึ่งฝนตกหนัก เราสองคนเดินตากฝนกลับบ้านไปตลอดทาง"
"ระหว่างทาง เธอพูดหลายอย่างมาก แต่เธอไม่เคยพูดว่า 'ถ้าเรามีรถสักคันคงดี'"
เพื่อนนักเรียนคนอื่น ๆ ก็พากันพูดด้วยความซาบซึ้งใจ
"โรงเรียนและท่านอธิการบดีให้เงินพวกเรามากมายขนาดนี้ เมื่อก่อนคิดก็ไม่กล้าคิด"