สถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอ
ที่หน้าประตู
อาจารย์หลายคนที่มีจางลู่หน้าเป็นหัวหน้ากำลังรอคอยการกลับมาของจางหย่งอันและคนอื่นๆ
จางหย่งอันเห็นพวกเขาตั้งแต่ไกล
รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
เหมือนตอนที่อยู่ในกองทัพที่เพื่อนร่วมทีมรอเขากลับมา
แต่น่าเสียดาย
ทีมนกเค้าแมวถูกทำลายสิ้น ไร้ใครเรียกเขาว่าหัวหน้าทีมอีก
แววตาของเขามีความหม่นหมองแล่นผ่าน
การต่อสู้กับเผ่าต่างถิ่นก็โหดร้ายเพียงนี้
รถจอดที่หน้าประตูโรงเรียน
ฉินจั่นขับได้ค่อนข้างมั่นคง แต่จางหย่งอันไม่อยากนั่งอีกต่อไปแล้ว
"อธิการบดี!"
เหล่าอาจารย์พากันรุมเข้ามาทันที
โรงเรียนถึงจะเล็กหน่อย แต่เต็มไปด้วยน้ำใจไมตรี
เขายิ้มและพูดว่า
"ผมไม่เป็นไร ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง"
จางลู่หน้ายืนอยู่ด้านหน้า
แววตามีความมุ่งมั่น
พูดว่า "ครั้งหน้าไปประตูดาว ต้องพาฉันไปด้วย"
จางหย่งอันพยักหน้า ยังไม่ปฏิเสธเธอต่อหน้า
เขาพูดทักทายกับอาจารย์สองสามประโยค
ฉู่จื่อหางคิดจะช่วยจางหย่งอันถือกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว
แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าจางหย่งอันมีแหวนเก็บของ
สายตาของเขาก็ตกลงไปที่มือของจางหย่งอันเอง
ของอย่างแหวนเก็บของ เขาก็ชอบมากเหมือนกัน แต่ไม่มีโอกาสซื้อสักที
เหมือนกับรถหรูบ้านใหญ่ ที่ได้แต่มองให้พอหายอยาก
แต่เพียงชั่วขณะนี้เอง
สายตาของเขาก็ไม่อาจละไปจากมันได้อีก
เพียงเพราะบนนิ้วที่ชัดเจนเป็นปล้องๆ ของจางหย่งอัน สวมแหวนอยู่สองวง
"นี่คือของที่ยึดมาได้!"
"แหวนเก็บของคุณภาพดีสองวง!"
ฉู่จื่อหางจำได้ทันที
ชั่วครู่หนึ่งสีหน้าเขาตื่นเต้น อีกอย่างที่จางหย่งอันพูดเป็นความจริง!
เจอของดีจริงๆ ด้วย!!
เขาทำใจให้สงบ
นึกถึงภารกิจที่จางหย่งอันมอบหมายให้