ในห้องส่วนตัว
หลิวเจ๋อหลงนั่งฟังคำพูดที่ล้อเลียนนักเรียนจากโรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้อย่างไม่หยุดหย่อน เขานิ่งเงียบ
แม้ในโรงเรียนเขาจะเป็นประธานสภานักเรียน แต่เมื่อออกจากโรงเรียนมา เขาก็ไม่ต่างจากคนไร้ค่า
ที่นี่ทุกคนมีสถานะเดียวเท่านั้น นั่นคือเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย
"มหาวิทยาลัยการต่อสู้ระดับหนึ่งของพวกเรา เคยมีศิษย์เก่าที่โดดเด่นคนหนึ่ง ขึ้นถึงขั้นสามขั้นสูงสุด เทียบได้กับมหาวิทยาลัยการต่อสู้ในนครเวทมนตร์และเกียวโตเลยล่ะ"
"วีรบุรุษใต้หล้านี้มีมากมายจริง ๆ!"
"เมื่อสองวันก่อน อาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเรายังจับสัตว์อสูรขั้นสี่ได้ตัวหนึ่ง ให้พวกเรากินเลือดและเนื้อของมัน ต้องบอกเลยว่าเลือดเนื้อของสัตว์อสูรขั้นกลางนั้นเป็นบำรุงกำลังชั้นเลิศจริง ๆ"
"มหาวิทยาลัยดี ๆ ก็แบบนี้แหละ ดีจนเทียบกันไม่ได้เลย!!"
ทุกคนส่งสายตาอิจฉามาให้ เลือดเนื้อสัตว์อสูรขั้นกลางพวกเขายังไม่เคยลิ้มลอง แม้แต่หลิวเจ๋อหลงเองก็ยังคิดว่าอยากจะได้กินเลือดเนื้อสัตว์อสูรขั้นกลางบ้างสักครั้ง
แต่หลิวเจ๋อหลงคิดไปคิดมา อาจารย์ในโรงเรียนของเขาทั้งหมดรวมกันยังไม่ถึงขั้นสี่ มีเพียงอธิการบดีเท่านั้นที่อยู่ขั้นกลาง แต่สัตว์อสูรขั้นสี่นั้นหายากเกินไป พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้กิน!
ระหว่างที่พูดคุยกัน หัวข้อสนทนาก็เลื่อนมาอยู่ที่ตัวหลิวเจ๋อหลงโดยไม่รู้ตัว
"เฮ้ย"
"หลิวเจ๋อหลง ไอ้หนูไม่ดื่มเหล้าอีกแล้วเหรอ ขึ้นโรงเรียนอาชีวะด้านการต่อสู้ที่ห่วยแตกแบบนั้น ไม่ต้องไปฟังระเบียบในโรงเรียนหรอก ยังจะไม่ให้ดื่มเหล้าอีก อธิการบดีนั่นสมองมีปัญหาหรือไง!"
"มามา ๆ ดื่มกัน"
ใบหน้าของหลิวเจ๋อหลงมืดลง แม้แต่รูปปั้นดินยังมีความโกรธเป็นไฟสามส่วน
แต่ในจังหวะนั้นเอง มือของเขาก็ถูกมือที่เย็นเฉียบและอ่อนนุ่มข้างหนึ่งกำไว้ ช่วยกลบไฟโกรธในใจของเขาไว้ชั่วคราว
เขาหันไปมอง เป็นนางงามประจำห้องที่กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาของนางงามประจำห้องกระจ่างใส ส่ายหน้าเป็นเชิงบอกให้เขาอย่าเพิ่งโมโห
ด้วยกำลังของหลิวเจ๋อหลงที่อยู่เพียงขั้นหนึ่ง เขาไม่มีทางสู้คนในที่นี้ได้