เมื่อศพของนักบำเพ็ญเผ่าต่างถิ่นขั้นสองร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างหนัก
จิตใจที่ตึงเครียดของเหล่านักศึกษาก็พลอยผ่อนคลายลงบ้าง
แต่ทว่าภาพนองเลือดนี้กลับยิ่งกระทบกระแทกจิตใจพวกเขาอีกรอบ สร้างความวุ่นวายใจไม่น้อย
จางหย่งอันสั่งการว่า "เก็บของมีค่าบนตัวพวกมันทั้งหมด"
"เลือดหนึ่งเม็ดก็อย่าให้หลุดรอด"
"ชำแหละศพ!"
อีกแล้ว!
เหล่านักศึกษามองไปที่ร่างของเผ่าต่างถิ่นที่เต็มไปด้วยเลือดสาด สุดท้ายก็ต้องฝืนใจขยาดเริ่มค้นหาบนร่างพวกมัน
ทว่าเมื่อได้ยินว่าเป็นการเก็บเงิน สายตาก็เริ่มเปล่งประกาย
พวกเขาอดอยากมานาน ทุกบาททุกสตางค์ต้องใช้อย่างประหยัด
ส่วนนักรบจะหาเงินได้ก็ด้วยการแย่งชิง หากเจ้าไม่แย่งเขา เขาก็จะมาแย่งเจ้า
ดังนั้นแต่ละคนจึงไม่สนใจความขยาดอีกต่อไป ไม่มีวิธีหาเงินใดง่ายดายเท่าการชำแหละศพอีกแล้ว!
ตั้งแต่เริ่มการต่อสู้จนถึงตอนนี้ จางหย่งอันคอยระแวดระวังรอบข้างตลอด หวาดกลัวว่าจะมีนักบำเพ็ญเผ่าต่างถิ่นที่ลาดตระเวนคนอื่นปรากฏตัว
โชคดีที่ผลลัพธ์ยังถือว่าน่าพอใจ
ไม่มีเงาร่างของนักบำเพ็ญเผ่าต่างถิ่นแม้แต่คนเดียว ไม่มีใครมารบกวนการประเมินของเหล่านักศึกษา
ไม่นานนัก
เหล่านักศึกษาจำนวนมากต่างพากันถือกองผลึกเลือดที่เปื้อนเลือด หรือสิ่งของมีค่าเดินมาหาจางหย่งอัน
จางหย่งอันพยักหน้าด้วยความพอใจ จากนั้นจึงหยิบถุงพลาสติกสานออกมาจากถุงเก็บของ แล้วสั่งให้เหล่านักศึกษานำสิ่งของทั้งหมดใส่เข้าไป