"พี่หง!"
"ดูสิ นั่นลูกสองคนของพี่หรือเปล่า!"
เพื่อนร่วมงานจำสองร่างที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอได้ในทันที
เจ้าของรูปนั้นก็คือลูกชายลูกสาวของเฉินหงนั่นเอง
"หลี่เฉาหยาง! หลี่เฉาเหมี่ยว!"
"เป็นพวกเขาจริงๆ ด้วย!"
"ไม่ใช่สิ พวกเขาขึ้นทีวีได้ยังไงเนี่ย"
ชั่วขณะนั้น
เฉินหงราวกับกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง รีบเดินไปที่หน้าโทรทัศน์
รูปและชื่อบนหน้าจอนั้นคือลูกสองคนของเธอจริงๆ
เธอรู้ดีว่าลูกทั้งสองของเธอจะต้องไม่หลอกเธอแน่นอน
ผู้คนในโรงงานต่างประหลาดใจอยู่ในใจ
หรือว่าลูกสองคนของบ้านเฉินหงจะประสบความสำเร็จจริงๆ กันนะ?
ไอ้คนที่เคยประจบประแจงก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน
"เป็นลูกพี่จริงๆ นี่นา"
"แต่การแข่งขันนี้ไม่จำเป็นต้องดูหรอก คู่ต่อสู้ของพวกเขาล้วนเป็นแชมป์ระดับจังหวัด แชมป์วิทยายุทธ์แห่งชาติ"
"มหาวิทยาลัยยุทธ์นครเวทมนตร์น่ะ เป็นสถาบันอันดับต้นๆ"
"ส่วนวิทยาลัยอาชีวะวิทยายุทธ์ซานเหอนี่สิ มีคำว่า 'อาชีวะ' อยู่ด้วย! ดูยังไงก็เป็นแค่โรงเรียนอาชีวะ"
"ไม่ต้องพูดถึงโรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้เลย ต่อให้เป็นมหาวิทยาลัยยุทธ์เกียวโต ก็ไม่แน่ว่าจะสู้มหาวิทยาลัยยุทธ์นครเวทมนตร์ได้!"
ผู้คนถึงได้รู้สึกตัว
ใช่แล้ว
โรงเรียนอาชีวะที่ห่วยๆ แม้จะมีนักยุทธ์อยู่ไม่กี่คน
ก็ยังเป็นแค่โรงเรียนอาชีวะ
โรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้จะเอาชนะมหาวิทยาลัยยุทธ์นครเวทมนตร์ได้งั้นเหรอ?
นั่นมันช่างเพ้อฝันสิ้นดี!
หัวหน้าโรงงานแม้จะไม่รู้ว่าพวกเขาขึ้นทีวีได้ยังไง แต่ก็ยังหัวเราะเยาะอย่างดูถูก