เนิ่นนานกว่าสองคนจะเช็ดน้ำตาได้หมด
หลังจากเซ่นไหว้เสร็จ หวังเฉียนเฉียนและพวกอีกสองคนก็ได้โอกาสพูดขึ้นมา
นางมองไปที่ฉู่จื่อหางและอีกคน แล้วพูดว่า
"ฝนตกหนักแล้ว"
"พวกเรากลับกันเถอะ"
ทั้งคู่พยักหน้า แล้วเดินออกไปด้วยกัน หวังเถิงยังไม่ทันหายจากความเศร้าเมื่อครู่
ระหว่างทาง
หวังเฉียนเฉียนเอ่ยขึ้นก่อนว่า
"ผู้อำนวยการฉู่ ตอนนี้โรงเรียนของคุณเป็นโรงเรียนทหารนักรบแล้วหรือคะ"
สายตาของทั้งสามคนจ้องมองมา
ฉู่จื่อหางเห็นก็รู้ทันทีว่าพวกเขาคิดอะไร
แต่ก็ยังพยักหน้าตามสบาย
เมื่อเห็นเขาพยักหน้า
สามีภรรยาหวังเฉียนเฉียนดีใจขึ้นมาทันที "ผู้อำนวยการฉู่ คุณดูสิ ลูกของฉันเป็นยังไงบ้าง"
"ปีหน้าเขาจะสอบวิทยายุทธ์แล้ว"
"ระดับชี่เลือดก็ดีมาตลอด ติดระดับมหาวิทยาลัยได้เรื่อยๆ"
"พอจะเข้าโรงเรียนคุณได้ไหม"
ตอนนี้พวกเขาลืมสีหน้าเวลาที่ด่าโรงเรียนอาชีวะไปก่อนหน้านี้ไปหมดแล้ว
เมื่อก่อนดูถูกคนอื่น ตอนนี้โรงเรียนกลับสูงจนเอื้อมไม่ถึง
ฉู่จื่อหางพยักหน้า "ได้สิ"
ทุกคนดีใจ
แต่จากนั้นฉู่จื่อหางก็พูดต่อ "แค่ทำคะแนนถึงเกณฑ์ที่โรงเรียนกำหนด ก็สามารถสอบเข้าได้"
"ปีหน้าเธอคอยติดตามเกณฑ์การรับสมัครของโรงเรียนก็พอ"
รอยยิ้มของหวังเฉียนเฉียนแข็งทื่อ รู้ว่าตอนนี้พูดอะไรเลอะเทอะไม่ได้ จึงพูดตรงๆ ว่า
"ลูกฉันกับหวังเถิงสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก เป็นลูกพี่ลูกน้องกันด้วย"