การจัดเตรียมสถานที่ทั้งหมดเสร็จสิ้นลง
เรียกได้ว่าหรูหราเกินใคร
คนส่วนใหญ่พอจะดูออก ว่าโต๊ะเก้าอี้เหล่านี้ล้วนเป็นของดีเลิศ
คนธรรมดาหาได้มากมายขนาดนี้ไม่
แหวนเก็บของของจางหย่งอันก็เปลี่ยนไปใหญ่โต เดิมทีแหวนเก็บของทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยแหวนเก็บของของผู้แข็งแกร่งขั้นเก้า
แน่นอนว่า
ใช้เพียงห้าใบ ก็เก็บของที่มีอยู่ทั้งหมดได้จนหมด
มิติของแหวนเก็บของขั้นเก้านี้กว้างใหญ่จริงๆ
เมื่อยามค่ำลง สนามก็ถูกเปิดไฟสว่างไสว ชั่วขณะหนึ่งครึกครื้นไปทั่ว ใบหน้าของเหล่านักศึกษาเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
รถทหารคันหนึ่งจอดอยู่ที่ขอบสนาม
จางหย่งอันมองปราดเดียวก็จำได้ว่ารถทหารคันนี้ดูเหมือนคันที่เฉินอันหลานขับไป
ประตูรถเปิดออก
ร่างของเฉินอันหลานเดินลงมาจากรถ
เสื้อผ้าบนตัวเปลี่ยนเป็นชุดธรรมดา เสื้อตัวบนเป็นเสื้อถักสีขาว กระชับรับกับสรีระ ดูเป็นธรรมชาติและผ่อนคลาย
ตัวล่างเป็นกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ส่วนเท้าสวมรองเท้าหนังแบนสีงาช้าง
มองดูแล้วทำให้ตาสว่างขึ้นมาทันที
คนในฝันแห่งกองทัพย่อมเป็นเช่นนี้
จางหย่งอันทุกครั้งที่เห็นก็อดรู้สึกตะลึงงามไม่ได้
“นี่แต่งตัวมาเป็นพิเศษหรือ?”
“ดูท่าจะมีการอบรมสั่งสอนมาดี รู้ว่าเข้าร่วมงานเลี้ยงต้องแต่งตัวเต็มยศ”
นี่คือความคิดในใจของจางหย่งอัน
เพราะตระกูลใหญ่ที่มีราชันย์นั่งบัญชาการอยู่เบื้องหลัง ย่อมต้องมีการอบรมสั่งสอนที่ไม่ธรรมดาแน่นอน
จริงอย่างที่ว่า แตกต่างจากคนธรรมดา
ส่วนเฉินอันหลานไม่ได้คิดอะไรมากมายอย่างที่จางหย่งอันคิด
เธอมองเสื้อผ้าบนตัว แล้วคิดว่าน่าจะกดมู่ชิวเฟิงลงได้สักที
เธอก็ตั้งใจกลับไปแต่งตัวมาเป็นพิเศษเหมือนกัน