"ขั้นสูง!"
จางหย่งอันลืมตาขึ้น พลังของตัวเองก้าวเข้าสู่ขั้นสูงอย่างแท้จริง
ซึ่งหมายความว่าเขาได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งในความหมายที่แท้จริง
ลองคิดดูเวลา
นับตั้งแต่เขาฟื้นฟูรากฐานยุทธภพได้จนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปเพียงสองเดือนเท่านั้น
ในเวลาสองเดือน จากทหารนักรบพิการที่ไม่มีใครรู้จัก กลายเป็นปรมาจารย์ยุทธภพขั้นเจ็ด!
ความเร็วขนาดนี้ถือว่าค่อนข้างเร็วมาก
การที่ยุทธภพก้าวเข้าสู่ขั้นสูง ไม่ว่าจะเป็นเผ่าต่างถิ่นหรือดาวน้ำเงิน ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่ควรค่าแก่การให้ความสำคัญ
เมื่อสองฝ่ายที่แข็งแกร่งปะทะกัน สิ่งที่ชี้ขาดก็คือจำนวนยอดฝีมือขั้นสูง!
"ก็ต้องขอบคุณช่วงนี้ที่ทุ่มทรัพยากรให้พวกนักเรียนอย่างบ้าคลั่ง ถ้าปล่อยให้พวกนักเรียนฝึกฝนตามปกติ"
"ตอนนี้ฉันไม่ต้องพูดถึงการทะลวงขั้นเจ็ด ต่อให้เป็นขั้นห้าก็ยังยาก"
"พวกนักเรียนเหล่านี้ ต่างก็เป็นเครื่องมือเพิ่มพลังขั้นสุดยอด"
"ส่วนทรัพยากรที่ใช้ไปเล็กน้อย จะไปนับอะไรได้ ทรัพยากรหมดก็ไปแย่งจากเผ่าต่างถิ่นได้อีก แต่ระดับไม่พัฒนาไม่ได้"
จางหย่งอันกำหมัดทั้งสองข้าง ตอนนี้เขาเหยียบย่างเข้าสู่ขั้นสูง ก็สามารถหาทรัพยากรได้มากขึ้น
ถึงเวลานั้นนักเรียนในโรงเรียนก็จะฝึกฝนได้เร็วขึ้น และความเร็วในการพัฒนาของเขาก็จะไม่ช้าลง
ไม่ได้รู้สึกท้อแท้อะไรมากนัก
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการทำให้ระดับของตัวเองมั่นคง
จากนั้นก็หลับตาลง สัมผัสพลังจิตที่ถือกำเนิดขึ้นในสมอง
จางหย่งอันสงบใจฝึกฝนที่นี่แล้ว
เหล่าอาจารย์ในโรงเรียนก็รวมตัวกันอยู่นานแล้วนอนไม่หลับ