การปลุกขวัญของจางหย่งอันได้ผลดีมาก
เหล่าผู้คนที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างจางลู่หน้าและคนอื่นๆ ได้ยินเสียงโห่ร้องของเหล่านักศึกษาโดยรอบ
รู้สึกได้เพียงว่ามีความกระตือรือร้นที่พร้อมจะสละชีพเพื่ออธิการบดี
จางหย่งอันไม่เคยพูดจาไร้สาระให้มากความ
หลังจากให้กำลังใจสั้นๆ ก่อนแข่งขันแล้วก็ปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายกันไป เหลือเพียงสมาชิกทีมแข่งขันทั้งสิบคนและครูอีกสองสามคน
เวลาผ่านไปกว่าสิบวัน
พลังชี่เลือดของแต่ละคนเพิ่มขึ้นอย่างมาก
โดยเฉพาะหลิวหยุนหู่ ที่ก้าวเข้าสู่ขั้นสองช่วงสูงสุดเป็นคนที่สอง
พรสวรรค์ของเจ้านี่ด้อยกว่าไป๋เสี่ยวเวย์เพียงเล็กน้อย การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
ส่วนไป๋เสี่ยวเวย์ ตอนนี้ยังคงอยู่ในขั้นสองช่วงสูงสุด การทะลวงไปขั้นสามยังต้องใช้อีกหนทาง
รีบร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์
อีกทั้งกำลังรบขั้นสองช่วงสูงสุดก็เพียงพอสำหรับการใช้งานแล้ว
ตอนนี้ทุกคนมองจางหย่งอัน ผ่านไปนานหลายวัน เหล่านักศึกษาคิดถึงจางหย่งอันมาก
โดยเฉพาะไป๋เสี่ยวเวย์และหลี่เฉาเหมี่ยว สองสาวที่ค่อนข้างอ่อนไหว พอเห็นจางหย่งอัน ต่างก็ตาแดงก่ำ
ทำไมได้
ใครจะไปว่าได้ เพราะจางหย่งอันหายหน้าไปนานขนาดนั้น
จางหย่งอันปลอบใจสั้นๆ สองสามประโยคว่า:
"เธอเล่นแข่งกันมาหนึ่งเดือน เราไม่ได้ส่งทีมหนึ่งลงสนามเลย พวกเธอก็ไม่มีคำบ่นอะไรในใจ"
ไป๋เสี่ยวเวย์เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก: "พวกเรารู้ความตั้งใจของอธิการบดี อยากใช้พวกเราเป็นไพ่ตาย ก็ย่อมไม่ให้พวกเราลงสนามง่ายๆ อยู่แล้ว"
จางหย่งอันพยักหน้าอย่างพอใจ
ว่าแล้วเชียว ทำไมถึงบอกว่าผู้หญิงเป็นเสื้อคลุมกันหนาวที่อบอุ่นใจ