เลือดเนื้อของสัตว์อสูรนั้น สำหรับผู้เฒ่าผู้แก่ทั่วไปแล้วคือยาพิษ กินเข้าไปแล้วย่อยไม่ได้เลย
ดังนั้น ต่อให้หลิวเจ๋อหลงอยากจะแบ่งของดีๆ ให้คุณปู่คุณย่า ก็ไม่มีประโยชน์อะไร!
คุณปู่เพียงแค่มองดู ก็เคยได้ยินหลิวเจ๋อหลงเล่าเรื่องที่โรงเรียนมาแล้วบ้าง
คุณปู่พูดด้วยความซาบซึ้ง:
"อธิการบดีของพวกเจ้าดีกับพวกเจ้ามากจริงๆ"
"ดูท่าโรงเรียนนี้จะเลือกถูกแล้วล่ะ"
หลิวเจ๋อหลงกลืนเนื้อหมีที่เปี่ยมไปด้วยพลังชี่เลือดลงไปคำหนึ่ง แล้วจึงพยักหน้าโดยไม่หยุด
"ท่านอธิการบดีเป็นคนดีจริงๆ ถึงแม้บางครั้งจะเคร่งขรึม แต่ก็เพื่อพวกเราทั้งนั้น!"
คุณปู่พูดต่อว่า: "ตระกูลหลิวของเรา ให้ความสำคัญกับการรู้บุญคุณและตอบแทนบุญคุณ ต่อไปนี้เจ้าต้องเชื่อฟังคำพูดของอธิการบดีให้มากๆ"
หลิวเจ๋อหลงพยักหน้า ยังคงหลอมพลังยาภายในร่างกาย
ต้องบอกว่า พลังยาของเนื้อสัตว์อสูรนี้มีมากเกินไปจริงๆ ถึงแม้จะเป็นขั้นหนึ่งจุดสูงสุด ก็ไม่อาจย่อยได้หมดในเวลาอันสั้น
"นี่มันอะไร!"
"ให้ตายเถอะ สมุนไพรวิญญาณขั้นหนึ่งชั้นยอด หญ้าละลายเลือด มากขนาดนี้เลยหรือ!!"
หลิวเจ๋อหลงมองสมุนไพรที่ต้มจนเละเป็นจำนวนมากที่ก้นชาม ในฐานะนักศึกษาปีสามที่ได้เรียนวิชาพืชวิญญาณ เขาจำได้ทันทีว่าสมุนไพรนี้คืออะไร
หญ้าละลายเลือดหนึ่งต้นมีค่าเป็นหลายร้อยหยวน และในชามของเขามีเยอะมาก!!
เขานึกถึงรุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้นที่ยื่นกล่องข้าวให้เขา ตอนสุดท้ายเขาบอกว่าได้ตักสมุนไพรใส่ชามไว้ให้ไม่น้อย ตอนแรกหลิวเจ๋อหลงไม่ได้สนใจ