“หญ้ากัดกระดูก หนึ่งเม็ดมีค่าหลายสิบล้าน!”
ฉินจั่นทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นในที่สุด:
“ดูจะสิ้นเปลืองไปหน่อย”
“ทรัพยากรขั้นสูงเอามาใช้กับเหล่านักศึกษา มันสิ้นเปลืองเกินไป”
เหล่านักศึกษาตกใจกันยกใหญ่ ต่อให้ตอนนี้สั่งให้พวกเขาลงมือฆ่าชาวบ้านเผ่าต่างถิ่นก็คงไม่สีหน้าเปลี่ยน แต่ตอนนี้กลับตกใจจนอ้าปากค้างไม่หุบ!
ค่าหลายสิบล้าน คอนเซ็ปต์อะไรกัน ขนาดเอาชีวิตพวกเขาไปขายยังไม่พอ!
ที่ฉินจั่นพูดเป็นความจริง
ทรัพยากรขั้นสูงไม่เคยถูกเลยสักครั้ง ยิ่งเป็นหญ้ากัดกระดูกที่มีฤทธิ์พิเศษด้วยแล้ว
สายตาน้ำแข็งเย็นของจางหย่งอันชำเลืองมา
“ใครจะกล้าพูดคำว่าสิ้นเปลืองต่อหน้าข้าอีก!”
“ต่อไปก็ไม่ต้องอยู่ที่โรงเรียนแล้ว!”
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็เงียบกริบทันที
สำหรับพวกเขาแล้ว ต่อยได้ ด่าได้ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
แต่ถ้าจะให้ออกจากโรงเรียน ยังให้ตายซะดีกว่า!
ที่จางหย่งอันพูดกับพวกเขาได้โหดร้ายที่สุด ก็แค่ไม่กี่คำ: ‘ไม่ต้องอยู่ที่โรงเรียน’!
เมื่อทุกคนเงียบ
จางหย่งอันจึงพูดต่อ:
“เวลาของพวกเราไม่มากนัก”
“พยายามกลับถึงนครเวทมนตร์ก่อนวันแข่งแลกเปลี่ยนสองวัน”
“ดังนั้นให้พวกเธอครึ่งชั่วโมงปรับสภาพ ช่วงครึ่งชั่วโมงนี้ข้าจะจัดวางค่ายกลให้เสร็จ”
“อาจารย์สองคนกับข้า ปล่อยเลือดด้วยกัน!”
“เริ่มปฏิบัติการ!”
ที่จางหย่งอันพูดไม่ให้ใครปฏิเสธ ทุกคนจึงไม่กล้าพูดอะไร เหล่านักศึกษารีบไปที่ขอบลาน แล้วนั่งขัดสมาธิปรับสภาพ