ห้องถ่ายทอดสดของสถาบันยุทธ์ซานเหอได้รับความนิยมอย่างมาก
แทบจะไม่ถึงห้านาทีหลังเริ่มถ่ายทอดสดก็ถูกส่งขึ้นอันดับยอดนิยมบนโซเชียลแล้ว
และยิ่งเป็นช่วงกลางคืนด้วย
คนที่เลิกงานกลับบ้านหรือไม่มีอะไรทำมีเยอะ พอมีเวลาก็เลยคลิกเข้ามาในห้องถ่ายทอดสด
พวกเขาก็เหมือนกับคนอื่นๆ
ตอนแรกก็ดูแบบไม่ใส่ใจอะไร แต่เพิ่งดูไปได้สองนาที ก็ได้ยินเสียงอุทาน 'โอ้โห' ดังเป็นทิวแถว
จอมทัพเฉินและเฉินอันหลานที่ดูถ่ายทอดสดอยู่ก็พอๆ กัน
ทั้งสองคนนั่งอยู่ในห้องรับแขกดูถ่ายทอดสด
ฟังเสียงของจางหย่งอันที่ดังออกมาไม่ขาดสาย จอมทัพเฉินยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ
คนผู้นี้แจกทรัพยากรและทุนการศึกษาให้นักเรียนมากมายขนาดนี้ ฝีมือนักเรียนก็ไม่เลวเลยทีเดียว
โรงเรียนยังไม่เก็บเงินอีก
นี่มันอธิการบดีที่ดีเลิศชัดๆ
ไม่เลว เขาพอใจมาก
เหลือบตามองลูกสาวที่กำลังจ้องจออย่างใจจดใจจ่ออยู่ข้างๆ
ก็พยักหน้าด้วยความพอใจ
ดูท่าไม่เกลียดหนิ
แต่จะจับคู่สองคนนี้ยังไงล่ะ นี่มันปัญหา!
ไม่สิ ยังไม่รู้ความเห็นของท่านอธิการบดีจางด้วยซ้ำ
"ลูกสาว"
เฉินอันหลานเงยหน้าขึ้น ส่งสีหน้าเป็นเครื่องหมายคำถาม: "?"
จอมทัพเฉินถามว่า "ลูกรู้สึกว่าจางหย่งอันเป็นยังไงบ้าง?"
เฉินอันหลานก้มหน้าลง มองหน้าจอมือถือ ปัดแก้มป่องๆ หมายความว่า 'อ่านแล้วไม่ตอบ!'
จอมทัพเฉินสีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
เขาถอนหายใจ แล้วพูดว่า
"อีกไม่นานก็จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว"
"พ่อก็เหมือนทุกปี จะอยู่ที่ด่านเจิ้นซิงกวนคอยรักษาประตูดาวร่วมกับทหารนักรบ"