ก่อนหน้านี้ที่ด่านเจิ้นซิงกวน ทั้งเหมืองแร่เงินวิเศษ ทั้งโรงเรียนทหาร จางหย่งอันถูกเหล่ายอดฝีมือขั้นเก้าผลักดันให้เดินไปตลอด จนลืมไปเลยว่าตัวเองมีแหวนมิติเก็บของระดับขั้นเก้าอยู่
เมื่อเทียบกับสองเรื่องแรกแล้ว แหวนมิติเก็บของขั้นเก้าไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
ทุกคนนั่งพักบนโซฟาในห้องโถง
ยอดฝีมือขั้นเก้าคนอื่นๆ ต่างหยิบโทรศัพท์ออกมาจัดการงาน
พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นเก้า ดูแลทั้งด่านเจิ้นซิงกวนและกิจการทหาร ภาระงานในแต่ละวันจึงหนักหนาไม่น้อย
ดังนั้น
หลังจากออกมาจากประตูดาว ทุกคนก็เปิดโทรศัพท์จัดการงานทันที
โทรศัพท์ของจางหย่งอันแบตหมดแล้ว
ยังไม่มีโอกาสได้ชาร์จ
ด้านข้าง มู่ชิวเฟิงและเฉินอันหลานนั่งคุยกระซิบกระซาบกัน
จางหย่งอันส่งเสียงทางจิตไปหาจอมทัพเฉินว่า "ผู้บัญชาการ"
จางหย่งอันยังคงใช้คำเรียกเหมือนตอนอยู่กองทัพที่ 649 เรียกจอมทัพเฉินว่าผู้บัญชาการ
จอมทัพเฉินส่งเสียงทางจิตกลับว่า
"เรียกฉันว่าลุงเฉินก็พอ"
"อีกอย่างเธอก็รู้จักกับหลานหลาน ว่าแต่เธอสองคนรู้จักกันได้ยังไง?"
จอมทัพเฉินวางโทรศัพท์ลง เริ่มถามด้วยความสนใจ
จางหย่งอันมุมปากกระตุก
เขามีเรื่องสำคัญจะถาม
ทำไมเอาแต่ซอกแซกเรื่องนี้อยู่นะ?
หรือว่าจอมทัพเฉินไม่ให้เขาเข้าใกล้ลูกสาวตัวเอง?
กลัวลูกสาวตัวเองจะถูกหนุ่มล่อลวงไปงั้นหรือ
จางหย่งอันนึกถึงคำหนึ่ง พ่อขี้หวงลูกสาว
ดูท่าเฉินอันหลานจะเป็นแก้วตาดวงใจของจอมทัพเฉิน ยังไงก็อย่าพูดว่าสนิทกันเกินไปดีกว่า