สามวันต่อมา
จางหย่งอันปรากฏตัวอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง
สามวันมานี้ เขาได้แต่ตามหาสมบัติ ไม่ได้พักผ่อนแม้แต่วินาทีเดียว
ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะถูกส่งออกไปเมื่อไหร่ จึงต้องเร่งเก็บทรัพยากรให้ได้ทุกนาทีทุกวินาที
ถ้าเผลอหลับไป ก็เท่ากับรังเกียจเงินตัวเองมากเกินไป
ยังไงจางหย่งอันก็ไม่ยอมพักผ่อนแน่นอน
โชคดีที่หลังจากกลายเป็นปรมาจารย์ พลังจิตก็อุดมสมบูรณ์ ต่อให้ไม่บำเพ็ญเพียรช่วงสั้นๆ ก็ไม่เป็นไร
"นอกจากมังกรน้ำขั้นสูงที่เจอตอนแรกๆ แล้ว ก็ไม่เห็นสัตว์อสูรตัวอื่นอีกเลย"
"ขนาดคนยังไม่เห็นเลยสักคน"
"ดูท่าพื้นที่แห่งนี้จะกว้างใหญ่จนเหลือเชื่อ"
ตอนแรกเขาคิดว่าพื้นที่คงเล็ก เจอคนง่ายๆ แต่เขาคิดผิด
พื้นที่แห่งนี้ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก
แต่ก็ดีไปอย่าง จางหย่งอันชอบปฏิบัติการคนเดียวมากกว่า แบบนี้ถึงเจอสมบัติก็ไม่ต้องทะเลาะกับใคร
"หืม?"
"สิ่งก่อสร้าง!"
จางหย่งอันบินตรงไปยังหุบเขาแห่งหนึ่งทันที เขาเห็นซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้าง
นับว่าได้เจออะไรที่แตกต่างจากสัตว์อสูรและพืชบำเพ็ญเสียที!
เมื่อมาถึงเหนือหุบเขานั้น
ถึงได้พบว่า
เบื้องล่างเป็นหมู่บ้านร้างของเผ่าต่างถิ่น ดินแดงกลบหมู่บ้านไปครึ่งหนึ่ง เหลือไว้เพียงกำแพงเก่าคร่ำคร่า
"ถึงจะไม่มีค่าอะไร แต่พอจะยืนยันได้ว่าพื้นที่แห่งนี้เคยมีเผ่าต่างถิ่นอาศัยอยู่"
"เพียงแต่ว่า ในสภาพแวดล้อมพิเศษแบบนี้ พวกเผ่าต่างถิ่นหรือเผ่ามนุษย์ไม่มีทางมีชีวิตรอด"