ครึ่งชั่วโมงต่อมา
บนเนินเขาทั้งลูก สมุนไพรไฟวิญญาณทั้งหมดถูกจางหย่งอันเก็บเข้าแหวนมิติเก็บของจนหมด
มีสัตว์อสูรจำพวกงูซ่อนอยู่หลายสิบตัว
ถึงกับมีราชางูอยู่ด้วย ระดับขั้นหก
เห็นได้ชัดว่าที่นี่คือถิ่นของเผ่างูที่ใช้สมุนไพรไฟวิญญาณเป็นเหยื่อล่อ เพื่อล่าสัตว์อสูรตัวอื่นที่เข้ามาหาสมุนไพร
เพราะสมุนไพรไฟวิญญาณเป็นวัตถุดิบหลักอย่างหนึ่งในการหลอมยาเม็ดชี่เลือด
ในตัวมันจึงมีพลังชี่เลือดมากมายมหาศาล
สัตว์อสูรก็ต้องการเสริมชี่เลือดเช่นกัน
น่าเสียดายที่สัตว์อสูรเหล่านี้จะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ต้องจบเห่เมื่อเจอจอมยุทธ์ระดับปรมาจารย์
แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยสัตว์อสูรจำพวกงูเหล่านี้ไปง่ายๆ
เก็บมันทั้งหมดใส่ภาชนะมิติเก็บของ
เพราะรสชาติของสัตว์อสูรจำพวกงูถือว่าใช้ได้ทีเดียว พอเอากลับไปทำแกงเลียงงูให้เหล่านักเรียนกิน
ตอนนั้นชี่เลือดของตัวเองจะได้พุ่งทะยานขึ้นอีกชุดใหญ่
เขาตรวจตรารอบๆ อีกครั้ง แน่ใจแล้วว่าเนินเขานี้ไม่มีของมีค่าเหลืออยู่อีก
ถึงได้เดินทางกลับไปยังทิศทางที่มาจาก
ตลอดทางเรียกว่ากวาดเรียบไม่เหลือ ไม่ทิ้งอะไรไว้แม้แต่นิด สิ่งของมีค่าใดๆ ก็ตกไปอยู่ในกระเป๋าของเขาหมด
จางหย่งอันถึงแม้จะหนีเอาชีวิตรอดมา แต่สัญชาตญาณการจำเส้นทางของเขามีตลอด
คำว่าคนหลงทางไม่เกี่ยวกับเขาแม้แต่นิดเดียว
เมื่อก่อนตอนอยู่ทีมทหารนักรบ การหาทางก็พึ่งพาเขานำทางเป็นหลัก จุดเด่นคือความจำดี
ดังนั้นของอะไรอยู่ที่ไหนบนเส้นทางนี้เขารู้หมด