"อ๊ากกก!!"
"เจ็บมาก!!!"
'ปัง ปัง ปัง...'
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ตามติดด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามระลอกแล้วระลอกเล่า ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักกระหน่ำซัดหลังคาบ้านดังสนั่น
"สะใภ้ตระกูลเฉิน ออกแรงอีกสิ!"
"ถ้าไม่ออกแรงอีก เดี๋ยวเด็กจะตายคาท้องนะ!"
สตรีบนเตียงมีใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด เต็มไปด้วยรอยน้ำตา นางไม่มีแรงจะเบ่งอีกแล้วจริง ๆ
นอกห้อง ชายคนหนึ่งเดินไปมาอย่างร้อนรน พรางสวดอ้อนวอนเทพเซียนและพระพุทธเจ้าทุกพระองค์
"เฮ้อ พ่อของเจ้าจะไปเชิญยายเจ็ดมาได้หรือยังเนี่ย!"
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มองไปทางยายผู้เฒ่าข้าง ๆ
"แม่ของข้าเอง!"
"พายุฝนกระหน่ำแบบนี้ ยายเจ็ดก็เจ็ดสิบกว่าแล้ว ให้พ่อข้าไปเชิญนางมาทำอะไรกัน ข้าไม่น่ากลับมาเลย น่าจะอยู่ในเมือง เมียข้าจะได้ไม่ต้องไปโรงหมอไม่ได้แบบนี้!"
ชายหนุ่มเสียใจยิ่งนัก ถ้าไม่ใช่เพราะเขาดันทุรังจะกลับมาฉลองวันเกิดให้พ่อ ภรรยาก็คงไม่ถูกแมวดำทำให้ตกใจจนล้มและคลอดก่อนกำหนด!
เสียงในห้องคลอดค่อย ๆ เบาลง ชายหนุ่มถามอย่างร้อนรน "ป้าสะใภ้รอง ป้าเป็นหมอตำแยมีชื่อในหมู่บ้าน เมียข้าเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้?"
"เฮ้อ เฉียงวาจื่อเอ๋ย ช่องคลอดเมียเจ้าเล็ก เด็กตัวใหญ่เกิน ถ้าคลอดไม่ออก แม่ลูกอาจเป็นอันตรายทั้งคู่!!"
พอได้ยินคำนี้ ชายหนุ่มก็ทรุดลงกับพื้นทันที!
ยายผู้เฒ่าข้าง ๆ ก็ตกใจจนเป็นลม มีคนช่วยพยุงไปนั่งบนเก้าอี้ กดจุดเหรินจง
ขณะนั้น เสียงตวาดหนักแน่นทรงพลังดังมาจากนอกประตู
"พวกเจ้าไสหัวไปให้หมด!"
"คนที่ถูกเขาจองไว้ ยังไม่ถึงคราวที่พวกเจ้าจะมามัวเมาจับต้อง"
สิ้นเสียง ฟ้าก็ผ่าลงมาอีกครั้ง แต่ลมรอบ ๆ เบาลงอย่างเห็นได้ชัด หญิงชราคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมป่านเดินเร็ว ๆ เข้าไปในห้องคลอด
ยายเจ็ดมองไปที่สตรีซึ่งหมดสติอยู่บนเตียง จากนั้นก็รีบกัดนิ้วตัวเองจนเลือดออก แต้มรอยแดงบนหน้าผากของนาง แล้วพึมพำคาถา
สตรีดูเหมือนจะรู้สึกตัว ลืมตาขึ้นเล็กน้อย มองยายเจ็ดอย่างอ่อนแรง
"ข้าจะกดท้องเจ้า อดทนหน่อย"
สตรีพยักหน้า ตอนนี้นางทำได้เพียงเชื่อมั่นคนตรงหน้า
ยายเจ็ดหันไปมองป้าสะใภ้รอง สั่งว่า "ไปรองน้ำฝนจากข้างนอกมาให้ข้าถ้วยหนึ่ง!"
ป้าสะใภ้รองรีบลุกออกไปข้างนอกทันที
ยายเจ็ดลูบไปตามท้อง ใบหน้าฉายแววหวาดกลัว
"ลิขิตฟ้า!"
"อดทนไว้!"
มือทั้งสองทำท่าทางซ้ำ ๆ บนท้อง สตรีรู้สึกเหมือนมีแรงบางอย่างดันทารกออกจากท้องของนาง ปวดท้องมาก
แล้วก็มีแรงกดลงบนท้องอย่างแรงอีกครั้ง นางรู้สึกถึงบางอย่างไหลออกจากท้อง
พอเสียงกรีดร้องเงียบลง ในห้องก็มีเสียงเด็กร้องไห้ดังลั่นอย่างแข็งแรง
"อุแว้ อุแว้..."
ผู้คนด้านนอกต่างถอนหายใจโล่งอก ปู่ของเด็กเพิ่งจะก้าวเข้าบ้าน ถามอย่างตื่นเต้น
"คลอดแล้ว ๆ!"
"ตระกูลเฉินของเรามีทายาทแล้ว!"
"ยายรีบไปเตรียม ข้าจะบอกกล่าวบรรพชนตระกูลเฉิน!"
เฉินเฉียงยืนอยู่หน้าห้อง เขาอยากจะพุ่งเข้าไปนัก แต่ว่ายายเจ็ดปิดประตูแน่นหนา
ตอนนี้ ในที่สุดประตูก็เปิดออก
"เฉียงวาจื่อ ได้ลูกสาว หนัก 7.5 ชั่ง เป็นคนมีบุญจริง ๆ!"
เฉินเฉียงรับทารกเพศหญิงจากมือป้าสะใภ้รอง ตัวสั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหล แวบแรกก็ถามด้วยความเป็นห่วง
"ป้าสะใภ้รอง เมียข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
ป้าสะใภ้รองชี้ไปในห้อง "มียายเจ็ดอยู่ วางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์!"
ในห้องคลอด ยายเจ็ดถือถ้วยน้ำฝน จุดยันต์ในมือลงกลางถ้วย รอจนมอดแล้วเอาไปจ่อปากสตรี พยุงศีรษะขึ้น กรอกลงไป
"ดื่มเถิด ขอบคุณเขาที่ดึงชีวิตเจ้ากลับมาจากตำหนักพญายม"
สตรียังรู้สึกตัว นางอยากจะปฏิเสธ แต่น้ำที่เข้าปากกลับไม่มีรสชาติน่าสะอิดสะเอียน ตรงกันข้าม กลับมีกลิ่นหอมหวานชื่นใจ
พอดื่มหมด นางก็จมสู่ห้วงนิทราอย่างลึก
นอกบ้าน ฝนหยุดแล้ว ไม่มีเสียงลมหอนกระหน่ำอีก
ยายเจ็ดออกจากห้อง ผู้คนเต็มบ้านรีบกรูเข้าไปหา
"คนในครอบครัวอยู่ต่อ นอกนั้นกลับไปพักเถิด"
ทุกคนต่างตระหนักว่าเรื่องคืนนี้ไม่ปกติ แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดยายเจ็ด นางเป็นร่างทรงประจำหมู่บ้าน ตำแหน่งเป็นรองแค่ผู้ใหญ่บ้าน
หลังจากผู้คนไปกันหมดแล้ว ปู่เฉินเชื้อเชิญยายเจ็ดนั่งลง ถามอย่างกังวล "ยายเจ็ด มีอะไรไม่ดีหรือไม่?"
"ดีหรือไม่ดี มันก็เกิดขึ้นแล้ว"
ยายเจ็ดมองไปทางเฉินเฉียง พูดเสียงหนักแน่น "ชีวิตของภรรยาและลูกสาวเจ้า ล้วนเป็นเขาเป็นผู้ช่วย ข้อเรียกร้องของเขา คือภรรยาเจ้าต้องบูชาเขาด้วยธูปเทียนด้วยใจภักดิ์ไปจนตาย ส่วนลูกสาวเจ้าต้องแต่งงานเป็นเมียของเขา"
เมื่อได้ยินคำนี้ เฉินเฉียงก็โกรธขึ้นมาทันที
"หมายความว่าอย่างไร?!"
"เขา..."
"เขาเป็นใครกัน?"
"เพ..."
เฉินเฉียงถูกพ่อของตัวเองปิดปากไว้ แล้วตวาดอย่างแรง "หุบปาก!"
"ห้ามไม่เคารพเขา!"
พ่อเฒ่าเฉินมีท่าทีหวาดกลัวยิ่ง รีบโค้งคำนับไปทั่วทิศ พลางพูดว่า "อย่าถือสา อย่าถือสา เด็กน้อยพูดส่งเดช"
ยายเจ็ดพูดต่อ "ในเมื่อพ่อเฒ่าเฉินรู้ว่าเป็นใคร ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวให้มากความ ของหมั้นนั้นอยู่กับหลานสาวของเจ้าแล้ว อีกสิบแปดปีเขาจะมาสู่ขอเอง"
"จำไว้ว่า อย่าให้หลานสาวเจ้าเข้าใกล้ชายอื่น"
ยายเจ็ดพูดจบก็เดินเร็ว ๆ จากไป เฉินเฉียงรีบวิ่งไล่ออกไปเรียกนางไว้ ลูกสาวเขาเพิ่งเกิด เหตุใดต้องแต่งกับคนไม่รู้จัก หรืออะไรก็ตามที่อาจไม่ใช่มนุษย์
"ยายเจ็ด เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้!"
ยายเจ็ดหันกลับมา ดวงตาคล้ำลึกพูดว่า "ลองนึกดูสิ วันนี้วันอะไร?"
"ลูกสาวเจ้าเกิดมามีชะตาหยิน หากไม่มีวิญญาณที่ทรงพลังคอยคุ้มครอง ภรรยากับลูกสาวเจ้าไม่มีทางรอดคืนนี้"
"ข้าพูดได้เพียงเท่านี้ เจ้าลองคิดใคร่ครวญดูเอง"
เฉินเฉียงเป็นคนมีการศึกษาสูง เขาไม่เชื่อเรื่องผีสาง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือเรื่องลี้ลับ พอภรรยาอยู่ไฟครบเดือน เขาจะต้องพานางหนีออกจากหมู่บ้านให้ได้
ของหมั้นที่ยายเจ็ดว่าไว้ เขาคลำทั่วตัวลูกสาวแต่ไม่พบเลย
อดสงสัยไม่ได้ว่าถูกหลอกหรือเปล่า
เพียงสามวันให้หลัง พ่อเฒ่าเฉินก็นำแผ่นป้ายวิญญาณกลับมา เคารพนบนอบอัญเชิญเข้าบ้าน แล้วตั้งไว้บนแท่นบูชาหลัก
"เฉียงวาจื่อ เร็วเข้า พาลูกเมียออกมาเคารพไหว้จุดธูป!"
เฉินเฉียงกำลังอุ้มลูกสาวที่เพิ่งกินนมเสร็จ ตบไล่ลมให้เรอ เขาแสร้งทำหูทวนลม สตรีบนเตียงถามเบา ๆ "พี่เฉียง เราไม่ไปไหว้จริง ๆ หรือ?"
"อวิ๋นเอ๋อ พวกเราเป็นคนมีการศึกษาสูง แม้แต่เจ้าก็เชื่ออย่างนั้นหรือ!"
หลิวอวิ๋นเกิดความสับสน ในยามที่สติเลือนรางก่อนสิ้นสติสัมปชัญญะ นางเหมือนจะได้ยินคำพูดของยายเจ็ด และน้ำมนตร์ที่ดื่มลงไปก็ทำให้นางฟื้นขึ้นมาทันควัน นี่มันบังคับให้เชื่ออย่างช่วยไม่ได้
ด้านนอกบ้าน เสียงพ่อเฒ่าเฉินดังมาอีกครั้ง
"เฉียงวาจื่อ รีบ ๆ หน่อย!"
เฉินเฉียงลุกเป็นไฟ เขาตวาดอย่างฉุนเฉียว "ใครอยากไหว้ก็ไหว้ไปสิ!"
สิ้นเสียง ทารกในอ้อมแขนก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที ดังกระหึ่มสลับกันไป และยิ่งทวีความดังขึ้นเรื่อย ๆ