โลกวิญญาณ ตำหนักองค์ราชาปีศาจ
หลังอาบน้ำเสร็จ เฉินอิ๊นอิ๊นแม้ใบหน้าจะยังคงรอยยิ้ม แต่หางตากลับมีแววหม่นหมอง เธอกำลังลังเลว่าจะบอกมู่ลั่วไปหรือไม่ ว่าเธอต้องกลับไปเรียนหนังสือที่โลกมนุษย์
แม้มู่ลั่วไปจะปฏิบัติต่อเธออย่างดี แต่ในใจเธอยังคงรู้สึกกลัวเขาอยู่มาก
"อิ๊นอิ๊น เจ้าไม่ตั้งใจ?"
ขณะนั้น เสื้อผ้าของเฉินอิ๊นอิ๊นถูกถอดออกไปเกินครึ่งแล้ว บรรยากาศหวามไหวในห้องเริ่มร้อนระอุขึ้น
เธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ
"ข้า..."
ริมฝีปากนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนงได้ปิดปากเล็ก ๆ ของเธอไว้ เธอค่อย ๆ มึนงง เข้าไปสู่ห้วงความฝัน
เช้าวันรุ่งขึ้น มู่ลั่วไปไม่ไปจัดการงานที่ตำหนักเฉาหุยอย่างที่เคย แต่กลับนั่งอยู่ที่หัวเตียง มองดูคนข้างกายพลิกตัว แล้วหลับตาพริ้มต่อ
เฉินอิ๊นอิ๊นรู้สึกเหมือนมีคนอยู่ข้าง ๆ เธอลืมตาขึ้น มองมู่ลั่วไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
"ท่านพี่ วันนี้ไม่ไปจัดการงานหรือ?"
มู่ลั่วไปยิ้มพลางส่ายหัว พูดว่า "วันนี้วันหยุด พี่พาเจ้าไปเที่ยวเล่นดีหรือไม่?"
เฉินอิ๊นอิ๊นดวงตาเป็นประกาย รีบพยักหน้าทันที
"ดีเลย ๆ"
ที่ตอบรับเร็วเกินไป ทำให้เธอรู้สึกเสียใจทีหลัง โลกวิญญาณนี้จะมีอะไรน่าเที่ยวเล่า ล้วนแต่เป็นผีทั้งนั้น มืดดำมืดมนไปหมด
อย่างไรก็ตาม เมื่อตกลงไปแล้ว ก็คงไม่กล้าขอคืน
ออกจากตำหนักองค์ราชาปีศาจ มู่ลั่วไปจูงมือเธอลอยไปกลางอากาศ ตลอดทางพบวิญญาณมากมาย ต่างหลบหลีกให้โดยอัตโนมัติ จนกระทั่งมาถึงใต้กำแพงเมืองแห่งหนึ่ง พวกเขาจึงหยุดลง