เช้าวันที่สาม
เฉินอิ๊นอิ๊นตื่นแต่เช้า รอให้มู่ลั่วไปจัดการงานเสร็จ แล้วพานางกลับไปยังโลกมนุษย์
นางมองตัวเองในกระจก แล้วถามหยินต้งว่า "ต้งเอ๋อร์ หน้าตาข้าสดใสดีไหม?"
"ชุดที่ใส่อยู่ดูเหมาะสมไหม?"
หยินต้งกำลังเขียนคิ้วให้เฉินอิ๊นอิ๊น พลางกล่าว "พระชายาหน้าตาสดใส ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ฉลองพระองค์ก็เข้ากับพระชายา เมื่อเสด็จกลับเรือนท่าน ท่านแม่จะต้องดีพระทัยแน่นอน"
เฉินอิ๊นอิ๊นพยักหน้าอย่างมีความสุข นางเพียงกลัวว่าแม่จะกังวลว่านางอยู่เมืองวิญญาณลำบาก และแม่เองก็กลัวว่าสามีที่เป็นองค์ราชาปีศาจของนางจะเป็นชายแก่ที่ดูน่ากลัว
"ท่านพี่ แต่งตัวเสร็จแล้วหรือยัง?"
เสียงของมู่ลั่วไปดังขึ้น เฉินอิ๊นอิ๊นรีบลุกขึ้น พูดอย่างตื่นเต้น "ท่านพี่ พวกเรากลับโลกมนุษย์ได้แล้วหรือ?"
เมื่อเห็นภรรยาสาวมองมาด้วยความคาดหวัง เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน
"อืม ไปกันเถอะ"
มู่ลั่วไปจับมือเฉินอิ๊นอิ๊น แล้วก็มีสายลมอ่อน ๆ พัดมา ร่างของทั้งสองก็หายไป
โลกมนุษย์ ตระกูลเฉิน
เสี่ยวหยุนสามวันนี้ไม่ได้นอนหลับสบายเลย คอยกังวลว่าลูกสาวจะลำบากในเมืองวิญญาณ ทุกครั้งที่กลางดึกฝัน นางเห็นภาพลูกสาวถูกกลั่นแกล้ง
จนกระทั่งเมื่อคืนยายเจ็ดมาหา บอกว่าราชาปีศาจจะพาลูกสาวกลับมาเยี่ยมบ้าน นางดีใจมาก