“ทำยังไงดี?”
“ทำไมไม่มีสัญญาณเลยล่ะ?”
ฝั่งห้องควบคุมกล้องวงจรปิด ภาพที่ควรจะแสดงอยู่นั้น จู่ๆ ก็ดับหายไป
หลิวลู่ร้องอุทานด้วยความตกใจ
“ทำไมภาพหายไปหมดเลย?”
หวังปิงที่กำลังงีบหลับอยู่รีบลุกขึ้นมาตรวจสอบ เขาขมวดคิ้วมุ่น รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
“มีคนตัดสายกล้องวงจรปิด”
“เธออยู่ตรงนี้แหละ ฉันต้องไปดูหน่อย”
หลิวลู่พยักหน้า เธอเป็นผู้หญิงอ่อนแอ ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหลินอานซีและเฉินเป่าจู แต่ทั้งสองสายก็ขึ้นว่าไม่สามารถติดต่อได้
เธอหมุนสายหาเฉินอิ๊นอิ๊น พอสายติดก็รีบพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “แย่แล้ว อิ๊นอิ๊น!”
“กล้องวงจรปิดที่โรงอาหารสองถูกทำลายโดยเจตนา ตอนนี้เรามองไม่เห็นสถานการณ์ข้างในแล้ว”
“พี่หวังเดินทางไปแล้ว”
เฉินอิ๊นอิ๊นเฝ้าอยู่บนต้นไม้ใหญ่หน้าประตูทางเข้าโรงอาหารสองตลอดเวลา คอยดูว่ามีใครจะเข้าไปหรือไม่ แต่ก็ไม่มีใครสักคน
เธอวางสาย แล้วกระโดดลงจากต้นไม้
ดูท่าคนคนนั้นจะแอบซ่อนอยู่ในโรงอาหารสองตั้งแต่แรกแล้ว!
“อ๊าาาา!”
“ช่วยด้วย!”
เสียงกรีดร้องดังมาจากในโรงอาหารสองเป็นระรอก เฉินอิ๊นอิ๊นรีบวิ่งขึ้นไปทันที
แต่กลับพบว่า ในโรงอาหารสองกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน กระนั้น เธอกลับได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างชัดเจน
เธอสำรวจรอบตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ด้านหลังมีเสียงถามอย่างร้อนรนของหวังปิงดังขึ้น
“น้องสาว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”