เช้าตรู่วันถัดมา เพราะเชวี่ยซือหลินต้องเดินทางไปทำงานต่างเมือง ทั้งสองจึงกลับหลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ
ระหว่างทางกลับ เสิ่นซีเริ่มคุ้นเคยกับการขับรถมากขึ้นแล้ว
“พี่หลิน ดูสิว่าฝีมือขับรถของฉันพัฒนาขึ้นไหม ฮ่า ๆ ๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองเก่งพอตัวเลยนะ”
มุมปากของเชวี่ยซือหลินยกขึ้นเล็กน้อย “อืม พัฒนาขึ้นมาก รถก็ต้องขับบ่อย ๆ ถึงจะชิน ต่อไปก็จะคุ้นเอง”
“คุณจะกลับที่ไหน ให้ฉันไปส่งก่อนนะ”
“ไม่ต้อง ขับกลับไปที่ตระกูลเสิ่นเลย เวินซวี่รออยู่ที่นั่น”
“แบบนั้นก็ได้”
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นมาถึงหน้าบ้านตระกูลเสิ่น
ก่อนลงจากรถ เชวี่ยซือหลินยื่นมือมาลูบศีรษะเธอ “ฉันไปก่อนนะ”
“ได้ค่ะ พี่หลิน บ๊ายบาย”
เมื่อเชวี่ยซือหลินจากไป เสิ่นซีก็ขับรถเข้าไปจอดในโรงรถใต้ดิน
พอขึ้นไปชั้นบน ก็เห็นเสิ่นเฉิงหยวน เสิ่นเจิง และเสิ่นเหิงนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนเวินจือโหรวกับลู่เหยาก็มาด้วย
บรรยากาศในห้องรับแขกชวนให้รู้สึกแปลก ๆ เธอรีบเดินเข้าไปหา “พ่อ พี่ใหญ่”
เมื่อเห็นเสิ่นซี เสิ่นเฉิงหยวนก็ฝืนยิ้มออกมา “ซีซีกลับมาแล้ว มานั่งข้างพ่อเร็ว”
เสิ่นซีนั่งลงข้างเขา ก่อนเหลือบมองเวินจือโหรวกับลู่เหยาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางคาดเดาว่าทั้งคู่คงไม่ได้มาเรียกเงินหรอกนะ
เธอลดเสียงลงถามเสิ่นเจิง “พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
“พรุ่งนี้จะครบกำหนดช่วงเวลาทบทวนใจก่อนหย่าของพวกเขาแล้ว แม่บอกว่ายังไม่พอใจการแบ่งทรัพย์สินก่อนหน้านี้ อยากได้เงินเพิ่ม”
พอได้ยินดังนั้น เสิ่นซีก็เริ่มโมโห ดูท่าเวินจือโหรวจะไม่ฟังที่เธอพูดเมื่อวานสักคำ เธอรีบเอ่ยขึ้นว่า
“แม่มาทำอะไรที่นี่คะ เมื่อวานหนูพูดชัดเจนแล้วที่ร้านกาแฟ”