หลินเซี่ยงหนานออกไปเดินเล่นข้างนอกอยู่รอบหนึ่ง พอกลับมาก็ไม่ได้กินแม้แต่มื้อเย็น หูเหม่ยลี่ไม่ได้เก็บอาหารไว้ให้เธอ
ในห้อง หลิวหงอิงเล่าแทนว่า “แม่บอกว่าเธออยู่สบายจนเคยตัวแล้ว อดข้าวสักสองมื้อก็จะรู้จักเจียมตัวเอง”
หลินเซี่ยงหนานไม่สนใจเธอ
หลิวหงอิงพูดต่อ “สหายจ้าวคนนั้น แม่อุตส่าห์ตั้งใจเลือกให้เธอ ทำไมเธอถึงไม่ถูกใจล่ะ เธอไม่ควรปฏิเสธเขาเลยนะ”
ไม่ต้องพูดถึงนิสัย แค่สภาพครอบครัวของจ้าวฉีก็เพียงพอให้หูเหม่ยลี่ชอบแล้ว แน่นอนว่าหลิวหงอิงเองก็ชอบเหมือนกัน
“มีคนดี ๆ อย่างจ้าวฉีให้แต่งด้วย เธอไม่ยอมแต่ง หรือคิดจะลงชนบทจริง ๆ เหรอ?”
หลินเซี่ยงหนานฟาดหนังสือลงบนโต๊ะเสียงดัง เพื่อเตือนเธอ “เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเธอ ก็อย่ามายุ่ง”
“ฉันก็เป็นห่วงเธอนะ” หลิวหงอิงทำหน้าราวกับน้อยใจ
หลินเซี่ยงหนานหัวเราะเยาะ “พอเถอะ คิดอะไรอยู่ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง”